Μια φορά λέγανε πως τα παραμύθια
θα ζητούσαν αποζημίωση απ` τους ανθρώπους.
Γιατί αυτά, είναι από μέντα
και λόγια του καλοκαιριού
και θα απαιτούσαν να αναγνωρισθεί
το πόσο φτώχαινε η Ζωή
δίχως τον παπουτσωμένο γάτο.
Θα έβγαινε κι` ο Πινόκιο να ρωτήσει,
πόσους καημούς, πόσες πίκρες απομάκρυνε
η ξύλινη μύτη του
και πόσες στεναχώριες απάλυνε
στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Εκτός απ` την βασιλοπούλα που ξεμαρμαρώθηκε,
δεν υπάρχει ένα βασιλόπουλο
να ξεμαρμαρώσει τις λέξεις; Αναρωτιέμαι…
Μέχρι πότε
θα βρίσκουνε ΜΙΚΡΗ, ΜΙΚΡΟΤΑΤΗ τη ΧΑΡΑ
και θα υπηρετούμε τα πληκτικά καθεστώτα;
Στην αυλή με τις γλάστρες και την λευκή μνήμη,
εκεί που παίζαμε κρυφτό και απορούσαμε
με τις λέξεις χρεολύσια, έκπτωτα έγγραφα,
διαμαρτυρόμενα όνειρα, να επιστρέψουμε.
Αναρωτιέμαι πως ζούνε τα Πουλιά δίχως επιταγές,
δίχως τροχονόμους, μηνιαίο μισθό,
τιμολόγια της ΔΕΗ;
Αυτά μούρχονται στο μυαλό
όταν σκέφτομαι
πόσο ανάγκη έχουμε οι άνθρωποι το
…ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…..
Κι` αυτό επειδή Κυρίες και Κύριοι
μου φαίνεται πως ξεχάσαμε να πάρουμε
ΜΑΖΙ μας στον περίπατό μας την ΑΝΟΙΞΗ…
Γιάννης Ναζλίδης
29 Ιουνίου 2024
