Μιλούσαμε στον Πληθυντικό
όταν οι έρωτες μπήκαν στη μέση.
Σκέφθηκα τότε,
να σου ζητήσω να γράψεις
πως γλίτωσες από τους τυφώνες.
Τζάμπα τόσα χρόνια τα όνειρα σκεφτόμουν;
Τί απότομες αναμνήσεις ,
τί νικημένα συμπεράσματα,
τί ξενιτεμένες περισπωμένες,
τί επικηρυγμένες απορίες,
τί ακανθώδεις κουβέντες…
Φταίω τόσο σπάταλα συχνά
και άλλη διέξοδο δεν έχω από τα ΑΧ μου.
Μιλούσαμε στον ΕΝΙΚΟ όταν πλησίασες
κρατώντας την γραμματική σαν προσάναμμα
και μούδειχνες την Αρχιτεκτονική που έκαιγε
τις ευθείες.
Τότε,
που και τ` αγάλματα ζητούσαν η Μπέλλου
να «ΠΕΙ»
…δεν λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα…
Ωωωω Περιττά!!!
Φθάνει πια είπαν τότε. Άλλο μην κλαίτε.
Και ο πεζός λόγος μετάνιωσε….
Γιάννης Ναζλίδης
6 Ιουλίου 2024
