Τούτο το φεγγάρι του Ιούλη είναι πανέμορφο..
Το είδα στον ουρανό, ντυμένο στα κόκκινα, νά κρύβεται ανάμεσα στα σύννεφα.
Μεσα στην ησυχία τής νύχτας,το βλέμμα μου ακολουθούσε τα βήματα του...
Για μια στιγμή το έχανα και ύστερα πάλι πρόβαλε το πρόσωπο του σιγά, σιγά πότε έχοντας μια γκρίζα κηλίδα στο πάνω μέρος του προσώπου του και πότε ολόκληρο χαμογελώντας
.Σκεφτομουν γιατί ήταν τόσο θυμωμένο....
Ή μήπως κοκκίνισε από ντροπή; Ίσως δεν άντεχε να βλέπει τίς ασχημιες του κόσμου... Περίμενα ώρα πολύ για να το ξαναδώ.
Ο χρόνος σταμάτησε και ο Νους ταξίδεψε πάλι.... Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι.... το σκοτάδι είναι βαθύυυ .....ήμουν δεκατέσσερα .... κρεμασμένη στο κάγκελο τής μεγάλης αυλοπορτας καί τραγουδούσα, κοιτώντας, συνεπαρμένη ένα τέτοιο φεγγάρι...
Ένα χέρι διέκοψε απότομα το τραγούδι μου και ο μπαμπάς με άρπαξε γρήγορα, οδηγώντας με στο σπίτι....Ήταν ντροπή να τραγουδώ,ήταν ντροπή να κοιτώ το φεγγάρι...
Τί θα έλεγε ο κόσμος, πού περνούσε καί έβλεπε ένα κορίτσι έτσι.Α!!! νατο το φεγγάρι μου πάλι...
Εμφάνισε την ομορφιά του κοιτώντας με....Μου δόθηκε ολόκληρο και το χάρηκα μέσα στην σιγαλια τής ζεστής νύχτας του Ιούλη.Μονη με τίς αναμνήσεις μου, που τώρα πια μόνο με κάνουν να χαμογελώ λυπημένα.
Δεν ήξεραν οι άνθρωποι να ζουν ελεύθερα.Εκρυβαν τα συναισθήματα,τα προβλήματα όλο τον εαυτό τούς. Τι ζωή έζησαν; Ανάμεσα στα πρέπει και στα μη...
Στερήθηκαν την χαρά τής ελεύθερης έκφρασης και όλα όσα έκαναν ήταν συγκρατημένα.... Όλα...Τι κρίμα!!!
Μεγάλωσα έτσι.... Και αλήθεια δεν ξέρω πόσο με αυτό με άγγιξε αρνητικά... Νομίζω ότι αντέδρασα κρατώντας την ψυχή μου μακριά από την αυστηρότητα το κλείσιμο των σκέψεων...
Έγινα ένα χαρούμενο παιδί που αγαπά όλο τον κόσμο, χαίρεται να δίνει χαρά και αισιοδοξία δεν φοβάται πλέον να τραγουδά , φεύγει όταν δεν το θέλουν, κλαίει με τον πόνο του άλλου προβληματίζεται έχει απορίες, και ερωτηματικά.
Ειμαι μάνα, γιαγιά, πολίτης τής όμορφης πόλης μου , παθιασμένη με το χωριό μου,τον κήπο μου,τον ουρανό μου τον πλανήτη μου.Ειναι δικός μου.Μουχαριστηκε από τον δημιουργό Μου.
Για νά τόν προσέχω, νά τόν σέβομαι να τον αγαπώ και νά τόν προστατεύω όπως μπορω.Δεν ντρέπομαι να το φωνάξω δυνατά!!!! Είμαι μεγάλη με παιδική καρδιά!!!! ...
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
