Σε μια εποχή «που κατακλύζεται από λογιών παραιτησίες» καθώς λέει ο ποιητής, σε μια εποχή που η Συνείδηση του Ανθρώπου διαστέλλεται μέχρι τα όρια που προσδιορίζονται απ’ το ατομικό του συμφέρον, σε μια εποχή που, περισσότερο από κάθε άλλη, «μεγάλα και υψηλά τείχη» υψώνει ο καθένας μας γύρω από τον εαυτό του, λίγο θέλει, ένα μικρό κλικ, για να πατήσεις πιο στέρεα, να τεντώσεις τα πόδια σου και να σταθείς στις άκρες των δακτύλων σου, για να κοιτάξεις πάνω απ’ το τείχος σου και να αντικρίσεις το Φως.
Ένα τέτοιο κλικ είχα την ευκαιρία να βιώσω σήμερα, 6/8/24, ανήμερα του Αγίου Σωτήρος.
Ένας φίλος, χρόνια τώρα, από παιδιά ακόμη, ζητά, επίμονα, το τηλέφωνο μιας μητέρας παιδιού του σχολείου μας, του Δημοτικού Σχολείου Κουλούρας. Ο λόγος; Βρήκε μια τσάντα με διάφορα έγγραφα (διαβατήριο, ταυτότητα …) και το κυριότερο, ένα σημαντικό και σεβαστό (τετραψήφιο) χρηματικό ποσό που, -παιχνίδια που παίζει καμιά φορά ο διάολος, τα είχε τόσο ανάγκη αυτή την περίοδο, όπως μου δήλωσε.
Κι όμως, δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη. Την κάλεσε στο τηλέφωνο και της παρέδωσε ό, τι της ανήκε.
Δεν ξέρω γιατί, θες από το αντιφέγγισμα του μεσημεριάτικου αυγουστιάτικου ήλιου, θες από το χαμόγελο που έλαμψε και φώτισε το πρόσωπό του, μου φάνηκε σαν να κύκλωσε το μελαχρινό του κεφάλι ένα φωτοστέφανο.
Σήμερα, 6/8/24, ανήμερα του Αγίου Σωτήρος, σκέφτομαι, υπάρχει ακόμη Ελπίδα Σωτηρίας Ελπίδα Μετα-μόρφωσης για τον Άνθρωπο.
(Υ.Γ. Η φωτογραφία δημοσιεύεται κατόπιν προφορικής συναίνεσης και των δυο και ο λόγος, ότι η αναφορά στο γεγονός αποτελεί ένα μάθημα που ίσως και ο καλύτερος δάσκαλος θα χρειαζόταν πολλές διδακτικές ώρες για να επιτύχει το σκοπό του).
