Έκρυψε τον εγωισμό πίσω από τίς λέξεις, φόρεσε την μάσκα τής γνώσης και βγήκε να σεργιανισει στους δρόμους του νου.Σε κάθε στενό,σε κάθε παράδρομο έβλεπε, ένα συναίσθημα, κρυμμένο πολύ καλά πίσω από μία λέξη που κοίταζε το χαρτί... Κρατιόταν μήν καί ξερασει πάνω του όλη την υποκρισία την δήθεν γνώση την αγάπη τα ψέματα.Ποσο όμορφα θα ήταν αν όλα αυτά πού το στόμα έλεγε ήταν αληθινά...Το στυλό κάθησε σε μία γωνία τρομαγμένο με την ικανότητα τού παραλόγου να δείχνει λογικό τού ψεύτικου σαν αληθινό . Σκεφτόταν....Να γράψω την αλήθεια; Ποιος θα την πιστέψει; Ποιός θα θελήσει νά κοιτάξει κατάματα την καρδιά του και να ομολογήσει την προδοσία του;Οι λέξεις ασφυκτιουσαν...Βάδιζαν στά στενά τού νου γρήγορα έτοιμες να χυμηξουν έξω από το στόμα.Ο Νους ποιο λογικός τίς εμπόδιζε, όμως οι σκέψεις δεν μπορούσαν να κρατήσουν την ορμή τους.Το χαρτί ήταν έτοιμο να τίς υποδεχτεί το στυλό ήταν έτοιμο να παίξει.Να παίξουν όλοι μαζί το παιχνίδι τής αλήθειας.Θα αφήσω τίς λέξεις να μιλήσουν και ότι γίνει σκέφτηκε ο νους.Ας αρχίσουν οι ερωτήσεις... Ποιός αγαπά τον εαυτό του; ποιός προσπαθεί να τον γνωρίσει; Ποιος τολμά να το κάνει;Σχεδόν κανείς!! Πώς να έρθεις αντιμέτωπος με το εγωιστικό καλομαθημενο εγώ σου, πώς να παραδεχτείς δημόσια ότι εσφαλες ; Πώς να χαλάσεις την εικόνα που τόσα χρόνια εχτιζες για να γίνεις αποδεκτός στο σύνολο τής κοινωνίας σου; Ο φόβος τής μη αποδοχής του συνόλου σε κάνει να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό πού πραγματικά είσαι.Τι θα πει ο κόσμος!!!Από μικρή αυτό άκουγα συνέχεια, συνέχεια.....Στο σπίτι,στο σχολείο στο γάμο παντού... Καί; Τι έγινε στην δική μου ψυχή αλλά καί σε τόσες άλλες που δεν τολμούσαν να πουν ελεύθερα την γνώμη τους, μήν τούς κολλήσουν ταμπέλες ; Δεν μπορώ πλέον να παίζω,δεν μπορώ να κρύβομαι πίσω από τις ψεύτικες λέξεις για να αναπαυω τον κόσμο από φόβο μήπως με απορρίψουν και δεν με εντάξουν στο δικό τους αυλόγυρο.Η πατρίδα Μου καίγεται και όλοι το δεχόμαστε σαν κάτι φυσικό!! Τα παιδιά μας σταμάτησαν να παίζουν στις αλάνες σταμάτησαν να επικοινωνούν μεταξύ τους με διάλογο,δεν χαμογελούν χάθηκε η παιδικοτητα το ήθος εξανεμίστηκαν ο στόχος και τα ιδανικά και εμείς το δεχόμαστε σαν κάτι ωραίο!!Όλα καταρρέουν στο όνομα της εξέλιξης και εμείς παίζουμε... Εγώ παίζω μόνη με τίς σκέψεις προσπαθώ να καταλάβω τί γίνεται μέσα στον ανεμοστρόβιλο των πολλαπλών γνώσεων που βομβαρδίζουν όλους μας και μας σπρώχνουν σε ένα χάος.... Ευτυχώς που είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και δεν απογοητεύομαι.Ναι φοβάμαι αλλά ελπίζω...Ναι θα παίζω θα χορεύω θα τραγουδώ όταν θέλω όμως τον νου μου δεν θα τόν παρασύρετε με ψέματα και δολιοφθορές.. Ξέρω την κρύβετε πίσω από τό παιχνίδι σας και τίς υποσχέσεις σας ότι όλα τα κάνετε για το καλό μου!!! Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να αντιδρώ!!Θα παίζω λέγοντας την αλήθεια.Την δική μου αλήθεια!!!!.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
