Δίπλα στα λόγια του Αυγούστου
και τις ροδιές μάζευα λέξεις
στο πανέρι μου.
φανταζόμουν
αρχαίους γεωργούς και οροπέδια
και γυναίκες που φωνάζαν το καλοκαίρι να σταθεί.
Μια αντανάκλαση φωτός διέδιδε τότε,
πως οι άνθρωποι μαζί,
τον ίδιο καιρό,
σκέφτονται ίδια πράγματα,
μιλούν ίδιες λέξεις,
και χορταίνουν ήδη
με καλημέρες τ` απογέματα.
Χρόνια και χρόνια
αγάπησαν
με την ίδια αγάπη, την ίδια φλόγα
στο ημερολόγιο των χιλιετηρίδων.
Έρχεται τότε στο νου μου
εκείνος
που μάζευε αλάτι
για να νοστιμίσει τον ΚΟΣΜΟ.
Γιάννης Ναζλίδης
21 Σεπτεμβρίου 2024
