Με την ευκαιρία του 40πενθήμερου μνημοσύνου του θείου* Στάθη, το μυαλό μου πήγε σε μια φωτογραφία που έχει μείνει καρφωμένη στο μυαλό μου από τα μικρά παιδικά χρόνια. Αρχές δεκαετίας ’70, στο κατάμεστο Εθνικό Στάδιο Βέροιας ο Στάθης Μαυρίδης(φωτο δεξιά) χορεύει με την παραδοσιακή ποντιακή φορεσιά και ίπταται! Από πολύ μικρός θυμάμαι αυτή την φωτογραφία στο χωλ του σπιτιού του θείου Στάθη, να στέκομαι και να την παρατηρώ με θαυμασμό. Στα μάτια του τότε μικρού παιδιού η φωτογραφία φαινόταν τεράστια, με τα χρόνια και καθώς μεγάλωνα αν και «απέκτησε» τις διαστάσεις μιας κανονικής φωτογραφίας, ωστόσο ο θαυμασμός και η περηφάνια μου γι’ αυτόν συνεχώς αυξανόταν.
Πάντα περιμέναμε όλοι πότε θα σηκωθεί να χορέψει σε κάθε χαρμόσυνο γεγονός στην πορεία των ετών και δεν χορταίναμε να χαζεύουμε την ενέργεια και ζωντάνια που εξέπεμπε. «Δείτε τα πόδια του δεν πατάνε στο έδαφος, είναι σα να πετάει», σχολιάζαμε κάθε φορά. Αυτή την ζωντάνια και το σφρίγος δεν έχασε ποτέ, αφού η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε να φύγει όρθιος χωρίς κρεβάτια και ταλαιπωρίες, όπως συνήθιζε να λέει.
Έτσι λοιπόν όρθιο θα τον θυμόμαστε όλοι, να σηκώνεται και να πετάει ψηλά, όπως συνήθιζε να χορεύει.
* «επίκτητη» συγγένεια
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
