Μόνον ο Παπαδιαμάντης έλειπε από τη σύναξη των πιστών, στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, εκεί στις ολάνθιστες πλαγιές του Κομνηνίου. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, που με τη γλαφυρή του πέννα θα μας έδινε τη φανταχτερή ζωγραφιά της βραδιάς εκείνης. Της Αναστάσιμης βραδιάς, που συγκέντρωσε Βεροιείς και στα πέριξ παρεπιδημούντες Χριστιανούς.
Πλήθος ο κόσμος στο προαύλιο και στα παρτέρια του μοναστηριού. Προεξάρχουσα μορφή ο πατήρ Αμβρόσιος. Δέχεται με συγκίνηση την αγάπη των τέκνων του. Όλων εκείνων που υπήρξαν συνοδοιπόροι στη λατρευτική του πορεία. Σκύβουν στο ρυτιδιασμένο χέρι του και το ασπάζονται με σεβασμό, πες καλύτερα με ανυπόκριτη λατρεία.
Πλήθος αναρίθμητο αυτοί που συνωστίζονται μπροστά στη θύρα της εκκλησίας. Πλήθος ανθρώπων που ανέβηκαν στη βουνοκορφή του Βερμίου για να εκκλησιασθούν και να ακούσουν από τα χείλη του ιερέα το «Χριστός Ανέστη». Και να το μεταφέρουν αυτοστιγμεί στον διπλανό τους. Στον συγγενή, στον φίλο, αλλά και στον άγνωστο που έτυχε κοντά τους και τους άπλωσε το χέρι. Να ακούγεται στην πανέμορφη ύπαιθρο σαν αντίλαλος γλυκόηχος απ’ όλες τις μεριές: «Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!».
Μόνο που μας έλειπε ο Παπαδιαμάντης! Ξεχάστηκε στο Χριστό, στο Κάστρο, να περιγράφει άπειρες φορές τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία.
Και δεν ήξερε ο Αλέξανδρος πως εμείς τον περιμέναμε εδώ, στην Αγία Τριάδα του Βερμίου. Στο μοναστήρι του πατρός Αμβροσίου και της συνοδείας του.
Επίκαιρος
