Νάξερες μόνο αν ήσουν ερωτευμένη,
πως θα φωσφόριζε το δωμάτιο!
Σαν θεία που ξέρει τα μυστικά σου
και σαν απαστράπτον Κάτι
που ορκίζεται στην εχεμύθεια.
Ti τα θες τα μυστικά Ερμιόνη
όταν ζει τις τελευταίες του μέρες το φθινόπωρο;
Αυτό που τα ξεσφραγίζει ΟΛΑ;
Περασμένα μεσάνυχτα η σκέψη μου
τώρα που σκοτεινιάζουν οι απαντήσεις
των πρωϊνών ερωτηματικών.
Τώρα που λες
πώς θα πάω ως την Παρασκευή με τόση
πολύ λύπη;
Πότε θα ανοιχθούν
οι διαθήκες των ονείρων για να ξέρουμε;
Αυτοί που κυνηγούσαν
τις αδέσποτες μέρες, πότε θα ξεκουραστούν;
Έπειτα λέω.
Χαίρε λαλιά του έρωτα!
Χαίρε Άνοιξη των κήπων!
Χαίρε του μέλλοντος φωνή!
Χαίρε των θαυμάτων η ώρα!
Χαίρε του νερού η δροσιά στα πονεμένα γόνατα!
Χαίρε το ρολόι το άγρυπνο στα μεσάνυχτα!
Χαίρε οι ηδονές που ξεστράτισαν
απ` τα βιβλιοπωλεία!
Χαίρε τα ηλιοβασιλέματα των καραβιών!
Χαίρε οι Τρείς Ιεράρχες της σεμνότητας!
Αυτά σκεφτόμουν,
όταν κρέμασα τα μυστικά μου στις κρεμάστρες
κι` όλο έλεγα πότε θα ανοίξει η εξώπορτα
για την αποφυλάκιση των Ονείρων ;
Γιάννης Ναζλίδης
