Κάθε ένας μας, βίωσε αυτά που τού έφερε η ζωή στον δρόμο του. Την τελευταία μέρα του χρόνου, σκεφτόμουν, πόσο γρήγορα, πέρασε το 2024 ..... Περιμένοντας την καινούργια χρονιά που δεν είναι, παρά ένας αριθμός και κοιτώντας έξω από το παράθυρο μου αναρωτιομουν.Η πόλη μου και οι άνθρωποι της άραγε τι περιμένουν, θαυμαστό να γίνει? Πόσο αισιόδοξοι είναι όταν το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο; Η πόλη μου είναι γεμάτη σκουπίδια.Οι κάδοι της είναι βρώμικοι και μυρίζουν.Μπορει να γίνει ποιο όμορφη και καθαρή.Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για την αλλαγή του χρόνου...Τα πυροτεχνήματα αστραψαν και γέμισαν τον ουρανό με πολύχρωμα φώτα, μία γάτα έτρεχε τρομαγμένη να κρυφτεί από τον θόρυβο.Καποιοι μαζεμένοι στα σπίτια τους τρώνε με την παρέα φίλων ή συγγενών, κάποιοι άλλοι είναι στο νοσοκομείο άλλοι στην φυλακή μερικοί ίσως σε κάποιο χιονοδρομικό κέντρο... Έμεινα ακίνητη κρατώντας ένα ποτήρι κρασί και κοιτάζοντας τους βρώμικους κάδους απέναντι μου, ένιωθα μέσα μου, ανάμικτα συναισθήματα.. Θυμό, λύπη κενό... Μία ατονία ένα μούδιασμα...Και οι σκέψεις άνοιξαν τίς πόρτες του Νου και τού έκαναν χίλιες ερωτήσεις... Πώς θα πολεμήσουμε το άδικο? Μπορούμε μόνοι μας? Πώς να ξυπνήσω μέσα μου την εγρήγορση για κάθε τι, που με ενοχλεί και πώς να το λύσω; Άλλαξε ο χρόνος!! Καί! Τι σκοπεύω να αλλάξω μέσα μου?Σε τι πρέπει να δώσω προτεραιότητα;Που να εστιάσω την προσοχή μου? Ένας ακόμη χρόνος έφυγε και οι κάδοι τής πόλης μου δεν πλύθηκαν . Κανείς δεν αντέδρασε κανείς δεν παραπονέθηκε.Φαινεται ότι οι άνθρωποι τής πόλης μου νοιώθουν σαν και εμένα. Μουδιασμενοι και ανίκανοι να αντιδράσουν.Πηρα πολλές αποφάσεις εκεί πάλι μπροστά στο παράθυρο πέρσι.Αλλες υλοποιήθηκαν για μερικές ούτε που προσπάθησα και άλλες τίς εκρυψα βαθειά στα δωμάτια του Νου μέχρι να ξεχαστούν.Φετος δεν θα βάλω στόχους δεν θα υποσχεθώ τίποτε στον εαυτό μου και θα αφήσω το 2025 να κυλήσει μέρα με την μέρα όπως ο θεός ορίζει.
Ολα καλοδεχούμενα. Πάντως για τους κάδους θα διαμαρτυρηθώ.
Όλγα Κουτμηρίδου -Μεταξά
