Την Πέμπτη 27 Μαρτίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων στη σειρά των διαδικτυακών εκπομπών «Επισκοπικός Λόγος» ανέπτυξε το θέμα: «Διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν», καθώς φέτος συμπληρώνονται 1700 χρόνια από τη σύγκληση της Α´ Οικουμενικής Συνόδου.
Ο διαδικτυακός «Επισκοπικός Λόγος» μεταδίδεται κάθε Πέμπτη στις 7:00 μ.μ. στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως, στην αντίστοιχη σελίδα στο Facebook, στο κανάλι στο Youtube καθώς και στον ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς Μητροπόλεως μας «Παύλειος Λόγος 90.2 FM».
Στη διαδικτυακή ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων, ανέφερε μεταξύ πολλών άλλων: Συνεχίζoοντας τήν ἀνάλυση τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεώς μας, ἄς σταθοῦμε σήμερα καί ἄς προσπαθήσουμε νά κατανοήσουμε, ὅσο αὐτό εἶναι δυνατό γιά τίς ταπεινές ἀνθρώπινες δυνατότητές μας, τό νόημα τῆς σωτηρίας μας καί τή συμβολή τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, σέ αὐτήν.
Ὁ ἄνθρωπος μέ τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων καί τήν ἔξωση ἀπό τόν Παράδεισο ἀπομακρύνθηκε καί ἀποκόπηκε ἀπό τόν Θεό. Ξέχασε τήν εἰκόνα του. Ἔγινε δέσμιος τῆς ἁμαρτίας. Ἐφεῦρε τήν κακία, σκοτίστηκε ἀπό τά πάθη, περιφρόνησε τήν ἀθάνατη ψυχή πού κατοικοῦσε μέσα του, θεοποίησε καί λάτρευσε τό σῶμα του. Ξέφτισε ἡ φύση του, παραμορφώθηκε, νεκρώθηκε. Παραδόθηκε στίς ἀντίθεες δυνάμεις. Καί παρότι ὑπέφερε, δέν εἶχε τή δυνατότητα νά ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό κακό. Ὅ,τι καί νά ἔκανε, ἦταν ἀδύνατο νά ἐξιλεωθεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του καί νά προσεγγίσει καί πάλι τόν Θεό. Δέν μποροῦσε σέ καμία περίπτωση νά σωθεῖ μόνος του.
Ποιός θά μποροῦσε νά σώσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἐξουσία καί τή δυναστεία τοῦ πονηροῦ; Ἤ ποιός θά μποροῦσε νά περιγράψει πάλι καί νά φανερώσει τήν εἰκόνα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ;
Ἔπρεπε κάποιος πού δέν εἶχε ἁμαρτίες, πού δέν εἶχε χρέος ἔναντι τοῦ Θεοῦ, νά ἀναλάβει τό ἀνθρώπινο χρέος καί νά ἐξοφλήσει τό τίμημα, ὥστε νά ἀπαλλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό βάρος καί τήν καταδίκη.
Ποιός ὅμως θά μποροῦσε νά τό κάνει; Ποιός ἦταν ἀναμάρτητος γιά νά τό ἐπιτύχει; Κανένας ἄνθρωπος, ἐφόσον ὅλοι ἔφεραν τό στίγμα τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος.
Αὐτό ὅμως πού δέν μποροῦσε νά προσφέρει ὁ ἄνθρωπος ὡς θυσία πρός τόν Θεό γιά τή σωτηρία του, ἀποφάσισε νά τό προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Γιά μᾶς, γιά μένα, γιά σένα, γιά τόν καθένα προσωπικά καί γιά ὅλους μας, γιά τή σωτηρία μας ἦρθε στή γῆ ὁ Σωτήρ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Πρέπει ἑπομένως νά παραδεχτοῦμε τήν καταστροφή, γιά νά πιστεύσουμε στή σωτηρία.
Δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι ἡ ἀνάγκη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων κατέβασε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ στή γῆ. «Διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατῆλθε».
Ὅταν, λοιπόν, ὁμολογοῦμε στό τρίτο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως «τόν δι᾽ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καί σαρκωθέντα ἐκ πνεύματος ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα», νά σκεφτόμαστε ὅτι δέν μποροῦμε νά ἐξηγήσουμε τό θεῖο μυστήριο τῆς σαρκώσεως καί ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν Παρθένο καί ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, παρά μόνο νά τό δεχόμαστε μέ εὐγνωμοσύνη καί χαρά.
Καί ἀκόμη νά νιώθουμε βαθειά ὅτι χανόμαστε, ὅτι εἴμαστε πεσμένοι καί βυθισμένοι στήν ὕλη, προκειμένου νά δεχθοῦμε τή σωτηρία ἀπό τόν Σωτήρα μας, πού κατέβηκε ἀπό τόν οὐρανό γιά νά εἶναι μαζί μας, μέσα μας, τροφέας, προστάτης καί ἐμπνευστής, ὥστε μαζί του νά πορευτοῦμε στόν οὐρανό.
