Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Μια γενική θεώρηση της Μεγ. Εβδομάδος, φίλοι αναγνώστες, μας παρουσιάζει τα σκηνικά κάθε ημέρας, τα οποία όλα μαζί, μας δίνουν την πλήρη σύνθεση του όλου θεανθρώπινου δράματος. Όλα τα γεγονότα και τα περιστατικά πρέπει να τα βλέπουμε ως μία ενότητα, η οποία απεικονίζει το έργο της θείας οικονομίας, το ψυχικό δράμα του ανθρώπου και τον νικηφόρο τέλος αυτών. Κάθε μέρα έχει και μία πράξη του θείου δράματος, αλλά και ένα καθήκον του χριστιανού για τη σωτηρία του. Δεν πρόκειται απλώς περί αναμνήσεως ιστορικών γεγονότων, ούτε περί τυπικών συμβολισμών, αλλά περί μεταφοράς και βίωσης αυτών μέσα στις ψυχές μας, σαν να συμβαίνουν «σήμερον…».
Η καταρρασθείσα και ξηρανθείσα για την ακαρπία συκή γιατί είχε μόνο φύλλα χωρίς καρπούς, ο δριμύς έλεγχος της υποκρισίας των Φαρισαίων, η δύναμη της μετάνοιας της πόρνης, η ραθυμία των Μαθητών οι οποίοι «ουκ ίσχυσαν μίαν ώραν γρηγορήσαι», η άκρα ταπείνωση και μακροθυμία του Ιησού, η φιλαργυρία και η προδοσία του Ιούδα (ρίζα πάντων των κακών η φιλαργυρία), ο Μυστικός Δείπνος, ο Πιλάτος, η όχλοι, η άρνηση και τα δάκρυα του Πέτρου, η αγωνία της Γεσθημανή και η πορεία προς τον Γολγοθά, η σύλληψη, η ανάκριση, τα πάθη και η σταύρωση του Ιησού, η μετάνοια του ληστού (πρώτος μπήκε στον παράδεισο ένας ληστής, άλλο μυστήριο τούτο…), αι Μυροφόροι Γυναίκες και τέλος, η λαμπροφόρος Ανάσταση του Κυρίου, όλα μαζί αποτελούν τη μεγάλη προσφορά του Θεού προς τον άνθρωπο και της Εκκλησίας προς τα παιδιά της. Και αυτή την προσφορά καλούμεθα όλοι από την Κυριακή, των Βαΐων να την αξιοποιήσουμε.
Ο Ιησούς Χριστός για να ολοκληρώσει το κοσμοσωτήριο έργο του ανεβαίνει για τελευταία φορά στα Ιεροσόλυμα. Ταπεινός, ειρηνικός και πράος έρχεται προς το εκούσιον πάθος… Ο λαός της πόλης, μόλις πληροφορήθηκε τον ερχομό του Κυρίου, ενθουσιάζεται και τον προετοιμάζει μεγάλη υποδοχή. Η πόλη σείεται, η ατμόσφαιρα δονείται και όλα ευρίσκονται εις συναγερμόν. Ο λαός στο αντίκρισμα του Ιησού Χριστού ηλεκτρίζεται και έξαλλος από χαρά και συγκίνηση, στρώνει τους δρόμους με τα ενδύματά του, κρατεί στα χέρια του κλάδους Βαΐων και ζητωκραυγάζει τον πανηγυρικό ύμνο: «Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου…».
Ο Ιησούς Χριστός συνοδευόμενος από τους σκεπτικούς Μαθητάς του και καθισμένος πάνω σε ένα υποζύγιο, εισέρχεται στην αγία πόλη. Φαίνεται ήρεμος και ατάραχος, αδιάφορος και ασυγκίνητος. Μάλλον λυπείται και στεναχωρείται για τις εκδηλώσεις αυτές. Γιατί γνωρίζει ότι κάτω απ’ όλα αυτά υπάρχει και μια τραγική πλάνη, μια μεγάλη παρανόηση του προσώπου του και του έργου του. Γνωρίζει καλά ότι η χαρά και οι αλλαλαγμοί του Ιουδαϊκού όχλου είναι εκτός πραγματικότητας. Τελείως άσχετα προς το έργο του, αντίθετα προς την αποστολή του και ξένα προς τη διδασκαλία του.
Πράγματι, ο λαός εκείνος, πλανεμένος και βαθιά πονεμένος από τους φαύλους δημαγωγούς και τους κατακτητάς, υποδέχεται τον Ιησού Χριστό όχι ως λυτρωτή και σωτήρα, αλλ’ ως εγκόσμιο βασιλέα. Γι’ αυτό, ενώ τον υποδέχεται σήμερα με ωσανά και θριάμβους, θα τον καταδικάσει μεθαύριο με κατάρες και κραυγές «άρον, άρον σταύρωσον αυτόν», ενώ θα αντηχεί ακόμη στους λόφους της πόλης η ηχώ των ζητωκραυγών, θα κρατεί μεθαύριο ο λαός αντί κλάδους Βαΐων, ξίφη και λόγχες και τυφλά φανατισμένος, θα φωνάζει μανιασμένος «ουκ έχομεν Βασιλέα ειμή Καίσαρα». Δι’ αυτό, και ο Κύριος ουδεμίαν σημασία δίδει σε όλα αυτά και τα αντιπαρέρχεται με αδιαφορία και απάθεια.
Θέλει να προχωρήσει στο τέρμα και το αποκορύφωμα του έργου του, για να προσφέρει επί του Γολγοθά την υπέρτατη λυτρωτική θυσία, για την ψυχική σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί αυτό προέχει και αυτή είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου. Αυτή ακριβώς η σωτηρία της ψυχής αποτελεί τη μεγάλη αλήθεια και την ύψιστη υπόθεση στη ζωή και την ιστορία του ανθρώπου.
Η αλήθεια αυτή πρέπει να δονήσει βαθύτατα την ψυχή μας, κατά τις ημέρες αυτές, πρέπει να διεισδύσει βαθιά στο εσωτερικό της ύπαρξής μας, ώστε να γίνουμε κοινωνοί και μέτοχοι της απολυτρωτικής Ανάστασης του Κυρίου. Αυτή είναι η πλήρης και αληθινή σημασία της αρχομένης Μεγάλης Εβδομάδας.
Πόσο πρέπει να μας συγκινεί η μεγάλη αυτή υπόθεση της σωτηρίας μας. Πόσο πρέπει να διεγείρει να ξυπνά την κοιμισμένη και ράθυμη η συνείδησή μας… Γρηγορείτε και προσεύχεσθε. Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός. Ευλογημένος ο Ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου... Αυτά είναι τα ιερά συνθήματα της αρχομένης Μεγάλης Εβδομάδας και καλούμεθα να τα πραγματοποιήσουμε.
Όχι με πρόχειρα ψευδοσυναισθήματα, ούτε με επιπόλαια και παροδικά δάκρυα. Όχι με υποκριτική συγκίνηση και τυπικές εκδηλώσεις, αλλά με ειλικρινή, μόνιμη και γνήσια πίστη, με πραγματική εσωτερική μετάνοια και επιστροφή στον Ιησού Χριστό, με ζωή ενάρετη, με ψυχή καθαρή και έργα αγάπης, δικαιοσύνης και αγιασμού. Γιατί, όπως υπογραμμίζει ο απ. Παύλος: «Ουκ έστιν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω».
(Ρωμ. 14,17)
