Του Παύλου Τροχόπουλου
“Γηράσκω αεί διδασκόμενος”
Η επιτομή της φράσης αυτής του σοφού Αθηναίου νομοθέτη και ποιητή Σόλωνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο συμπολίτης μας Θωμάς Γαβριηλίδης. Παρότι έχει υπερβεί την όγδοη δεκαετία συνεχίζει με ένα πραγματικά απίστευτο πάθος να ψάχνει και να βρίσκει μέσα από τα αναθηματικά επιγράμματα, μέσα από τα τραγούδια της λαϊκής μας παράδοσης, από μικρές λεπτομέρειες ιστορικών στοιχείων. Δεν θα γινόταν άλλωστε και αλλιώς.
Έχω την εντύπωση ότι μόνο το πάθος είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει στα ογδόντα σου χρόνια να νοιώθεις νέος και να τρέχεις Μαραθώνιους του Πνεύματος, ασταμάτητα.
Ότι μόνο το πάθος είναι αυτό που κάνει την καρδιά και τον νου να συνεργάζονται και να ανθίζουν, άνθη ευωδιαστά που δείχνουν από που ερχόμαστε και προς τα που πάμε.
Έχω την εντύπωση τέλος ότι μόνο το πάθος είναι αυτό που σε γλυτώνει από τον μαρασμό της επαρχιώτικης ζωής που επικρέμεται επικίνδυνα στον καθένα μας όταν βαρύνουν τα χρόνια στην πλάτη μας.
Είχα την τύχη να διαβάσω από τους πρώτους την νέα “μελέτη” του κου Γαβριηλίδη “Η μυστηριώδης Agustos του Βερμίου” και πραγματικά ένοιωσα αυτό που λέει το Ευαγγέλιο «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν, κρούετε και ανοιγήσεται» (Ματθ. 7:7). Πάντα αυτός που ψάχνει βρίσκει. Αυτός που ψάχνει όμως αδιαλείπτως, χωρίς σταματημό, παντού και πάντα. Και έτσι έρχεται η επιβράβευση που στην περίπτωση του κυρίου Θωμά είναι όπως χαρακτηριστικά λέει και ο ίδιος: η διεύρυνση της ιστορίας της Νάουσας κατά δυόμιση περίπου αιώνες, διεύρυνση όμως που απαιτεί τα φώτα των Οθωμανικών πηγών.
Πως μέσα από ένα αναθηματικό επίγραμμα του Έλληνα λυρικού ποιητή Ανακρέοντα μπορεί να φτάσει κανείς στον στρατηγό του σουλτάνου Μουράτ Α` τον Γαζή Εβρενό και από εκεί να βρει στο Τουρκοελληνικό λεξικό τη σημασία της λέξης Agustos για να καταλήξει στο όνομα της αγαπημένης μας πόλης της Νάουσας, πολλοί μπορούν να πουν ότι είναι μία ευτυχής σύμπτωση. Θα συμφωνήσω και εγώ, αλλά θα προσθέσω ότι τέτοιου είδους συμπτώσεις συμβαίνουν μόνο στους “εκλεκτούς”, αυτούς δηλαδή που παρότι διανύουν την ένατη δεκαετία της ζωής τους, παραμένουν “παιδιά” στην ψυχή και στο μυαλό.
