Του Κώστα Ασλάνογλου
Έχουν περάσει λίγες ημέρες από την εκδημία του Γιώργου Χιονίδη, του ιστορικού της Βέροιας, του ευπατρίδη δικηγόρου και πολιτικού. Η πρωτεύουσα της Ημαθίας, η ευρύτερη περιοχή και τολμώ να πω η χώρα είναι φτωχότερη με αυτή την απώλεια. Δύσκολα καλύπτεται ένα τόσο μεγάλο μέγεθος όπως ήταν ο Γιώργος Χιονίδης.
Έχοντας την τύχη και την τιμή να συνεργαστώ μαζί του προεδρεύοντας του Δημοτικού Συμβουλίου (1994 – 1998), τα έδρανα του οποίου τίμησε με την παρουσία του, αλλά και ως εκδότης της εφημερίδας «Μακεδονική» όπου δημοσιεύτηκαν πολλά κείμενα του, συνειδητοποίησα το μέγεθος του ανδρός, το ήθος, τις γνώσεις και την συνέπεια λόγων και έργων. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος ο Γιώργος.
Η ποντιακή καταγωγή του, η επιμέλεια και η επιμονή του ακόμη και στη παραμικρή λεπτομέρεια τον καθιστούσε μοναδικό, ιδιαίτερο, ξεχωριστό. Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για αυτή την προσωπικότητα. Δεν θα το κάνω γιατί ξέρω ότι τίποτα δεν θα ήταν αρκετό για να καλύψει το μέγεθος του. Χρειάζεται όμως να σημειωθούν κάποια πράγματα για να μας δοθεί η ευκαιρία να προβληματιστούμε, αλλά και να κατανοήσουμε το παράδειγμα που μας άφησε, ως παρακαταθήκη, ο Γιώργος Χιονίδης, γιατί δεν είναι μόνο η δουλειά του για την ιστορία της πόλης, ούτε καν το πολυσχιδές συγγραφικό έργο του. Είναι η ανάγκη μιας κοινωνίας, που στηρίζετε σε αρχές και αξίες, να αναγνωρίζει και να τιμά εκείνους που την λάμπρυναν με το έργο και την προσφορά τους. Το έκανε η Βέροια αυτό στο Γιώργο Χιονίδη; Κατά τη γνώμη μου όχι όσο έπρεπε. Αποτελεί βαθύτατη πεποίθηση μου ότι η αναγνώριση του έργου των ξεχωριστών ανθρώπων μιας κοινωνίας πρέπει να γίνεται όταν αυτοί βρίσκονται στη ζωή. Τότε έχει αξία, τότε αναδεικνύεται η ποιότητα και η ιστορική συνέχεια μιας κοινωνίας. Τιμήθηκε ο Γιώργος Χιονίδης όταν ζούσε από τον Δήμο, την Ιερά Μητρόπολη, την Ακαδημία Αθηνών ακόμη και από τον Πατριάρχη. Έλειψε όμως η υπέρτατη τιμή, αυτή που θα ακουμπούσε στη ψυχή και θα σηματοδοτούσε το νόημα της προσφοράς ως στάση ζωής, κύριο και βασικό χαρακτηριστικό του αγαπημένου Γιώργου.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2019 και χωρίς ασφαλώς ο Γιώργος να το γνωρίζει, με την ιδιότητα του πρώην προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, έστειλα επιστολή στο Σώμα προτείνοντας να δοθεί το όνομα του σε οδό της πόλης και να κατασκευαστεί προτομή του που θα τοποθετηθεί σε σημείο που το Συμβούλιο θα αποφασίσει. Στην πρόταση αυτή κατέληγα.. «Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό για την τοπική κοινωνία η αναγνώριση του έργου και της προσφοράς ενός ανθρώπου που βρίσκετε εν ζωή.
Με τη βεβαιότητα ότι το Συμβούλιο σας θα ανταποκριθεί συμβάλλοντας στη διαπαιδαγώγηση για τις αξίες και την προσφορά στα κοινά..» Δυστυχώς αυτή η πρόταση, χωρίς να απορριφθεί, δεν υλοποιήθηκε και νομίζω ότι ως τοπική κοινωνία χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία να δώσουμε ένα στίγμα που θα μας έκανε να ξεχωρίζουμε πέρα από το ότι.. σταματάμε στις διαβάσεις και σεβόμαστε τους πεζούς. Πιθανολογώ ότι κάποια στιγμή το Δημοτικό Συμβούλιο θα πράξει το καθήκον του, έστω και αργά.
Ωστόσο είναι βέβαιο ότι ο Γιώργος Χιονίδης θα αποτελεί για πάντα ένα Φάρο αξιών και προσφοράς… Αναζητούνται συνεχιστές.
