Έχω νου τόσο παράξενο!
Σαν ένα Ποτάμι που «ζητά εξηγήσεις»
για τους πολέμους.
Σαν μάτια που ρωτούν
Πώς χωρά ο κόσμος στο βλέμμα τους.
Γι` αυτό,
άλλοτε βλέπω μορφωμένους να κουβαλούν
σε τσουβάλια αχρείαστες λέξεις,
εφοπλιστές ερωτευμένους με οροσειρές
κι` εγώ
να περιβρέχομαι με μια σουρεαλιστική
διάθεση ανατροπών,
όπου,
Δήμαρχοι γίνονται φουρνάρηδες,
οι δικηγόροι πυροσβέστες,
οι πολεοδόμοι χειριστές αλωνιστικών
μηχανών,
οι καλόγεροι κυβερνήτες ακυβέρνητων
πολιτειών
και οι γιατροί εκδότες μανιφέστων
για την ισότητα των πόνων.
Έχω και μάτια όμως τόσο παράξενα!
Χθες παραδείγματος χάριν ΕΙΔΑ
μια «ΧΑΜΕΝΗ ΜΕΡΑ»..
Έκλαιγε και χτυπιόταν.
Δεν θα γίνω ποτέ παρελθόν έλεγε. Ποτέ.
Γιάννης Ναζλίδης
