Εναντίον πάσα ένα είτε είναι φυσικό είτε είναι νομικό πρόσωπο και που είναι κατασκευαστής συσκευών, και όχι μόνον, και με πολύ αγανάκτηση, δηλώνω :
Όταν ήμουν μικρός είχαμε στο σπίτι ένα τηλέφωνο που σήκωνα το ακουστικό του και ευχαριστιόμουν! Ήταν μεγάλο, χοντρό και πολύ σκληρό : μπορούσα, άνετα, με εκείνο να απειλήσω το αδερφάκι μου όταν με κορόιδευε. Δεν είχε κουμπιά, όπως έχουν τα σημερινά, στα οποία, αν δεν έχεις κάνει πρόσφατα μανικιούρ, πατάς καταλάθος δυο δυο τα κουμπιά και αντί να ακούσεις τη φωνή που περίμενες ακούς: «who is it»; Τι ωραίο καντράν που είχε! Για να σχηματιστεί ένα ψηφίο έπρεπε να κάνει τον «κύκλο» του για να ωριμάσει! Άσε που καμιά φορά μια ευχάριστη γυναικεία φωνούλα έλεγε : «παρακαλώ πάρτε το μηδέν»! Κάπως έτσι μάθαμε και μαθηματικά!
Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει «έχασα τα κλειδιά μου» ή «ξέχασα τα κλειδιά μου» ή μού έπεσαν «τα κλειδιά μου»; Φυσικό είναι, αφού χωράνε και σε τσεπάκι πουκαμίσου! Εμείς, στο σπίτι που μεγάλωσα, είχαμε ένα σιδερένιο κλειδί με μήκος καμιά δεκαριά εκατοστά που ήταν πολύ βαρύ και με ένα σχέδιο μπροστά που θύμιζε μαίανδρο! Κάπως έτσι μάθαμε και Ιστορία!
Είχαμε τηλεόραση και χαιρόμασταν! Ήταν πολύ βαριά – ασήκωτη – και τόσο επιβλητικιά που ταίριαζε απόλυτα με τα άλλα έπιπλα! Μόνη της έπιανε ολόκληρη γωνία δωματίου! Άσε που η συγχωρεμένη, η μάνα μου, έβαζε πεισματικά και ένα πανέμορφο λευκό χειροποίητο σεμεδάκι με πολλές τρύπες που έφτανε μέχρι τη μέση της οθόνης. Έτσι βλέπαμε με επισημότητα, και όσα κρύβονταν από αυτό μάς κινούσαν την περιέργεια! Κάπως έτσι μάθαμε να σκεφτόμαστε και να βγάζουμε χρήσιμα συμπεράσματα, αλλά και να μαντεύουμε!
Μικρός, βοηθώντας (για να πω την αλήθεια, πιο πολύ διασκεδάζοντας) μάζευα τα αρωματικά πορτοκαλοκίτρινα ροδάκινα ποικιλίας halle (χαλ) που ήταν μεγάλα σαν μπάλα ποδοσφαίρου και νόστιμα σαν χριστουγεννιάτικη πουτίγκα! Τις προάλλες είδα σε μανάβικο της Βέροιας ροδάκινα – ιπτάμενους δίσκους. Η τιμή τους; 7.500 ευρώ το κιλό – καλά, υπερβάλλω… Όσο τα χάζευα προσπαθώντας να καταλάβω τι ρόλο έπαιζαν εκείνα τα Α.Τ.Ι.Α., ο μανάβης με ρώτησε : «πόσα να βάλω» ; «Να βάλεις αυτές τις αηδίες στο/ν … ψυγείο σου», απάντησα εκνευρισμένος, γιατί ένιωθα πως με κορόιδευαν. Είμαι πεπεισμένος πως τον «τρελό με το πριόνι» τον ανάγκαζαν να τρώει από μικρό τέτοιες πατσαβούρες κάνοντάς τον να μισήσει όλη την κοινωνία! Κάπως έτσι εντρυφήσαμε την αγένεια και την αντικοινωνικότητα!
Άντε! Πολύ καλό ήταν που έσκαβαν στη Βέροια δυο χρόνια για να αλλάξουν τους σωλήνες νερού, καθώς είναι πάρα πολύ σημαντικό για την υγεία όλων των ζωντανών πλασμάτων. Όμως να σκάβουν για να περάσουν οπτικές ίνες, όταν με το υπάρχον σύστημα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει, χωρίς διακοπές, από Καραγκιόζη μέχρι και αθλητικούς αγώνες, δεν το καταλαβαίνω κι ας γνωρίζω τα, όντως, πολύ σημαντικά τους πλεονεκτήματα.
Εξυπηρετείται, μήπως, κάποια εντολή που απαιτεί να μας παρακολουθούν ταχύτατα όλες και όλους; Και να μην είναι έτσι. Τι φταίω εγώ, οι πολίτες, οι μαγαζάτορες για την ηχορύπανση και τις συνεχείς αμμοθύελλες που σηκώνονται και μας αναγκάζουν να κυκλοφορούμε σαν τους καμηλιέρηδες της Σαχάρας; Στο κάτω κάτω όποιος/α επιθυμεί να έχει αντί για τα παραδοσιακά ευλογημένα χάλκινα καλώδια τις περιβόητες «ίνες», ας πληρώσει από την τσέπη του κι όχι από τα κοινά κονδύλια «έργων». Εγώ, βρε λεβέντες, δε γουστάρω ούτε πίννες ούτε ίνες … Κάπως έτσι καταντήσαμε φιλύποπτοι και ίσως και συνωμοσιολόγοι!
Μαζευόμαστε, ως παιδάκια, σε μια γωνιά της γειτονιάς μας μόνο με ένα μικρό ραδιοφωνάκι, για να ακούσουμε έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Είχε μόνο δυο κουμπιά : εκείνο που το ανοιγόκλεινε και εκείνο της ρύθμισης της έντασης του ήχου. Μετά παίζαμε κρυφτό συνοδεία μουσικής – οι ποδοσφαιρικοί αγώνες γίνονταν (όπως και γίνονται), συνήθως, αργά το απόγευμα. Τώρα με τη δορυφορική τηλεόραση χρειάζονται δυο τηλεχειριστήρια με πάνω από 100 – στην κυριολεξία – κουμπιά, «πιάτο» στην ταράτσα – εστιατόρια τις καταντήσαμε – , καλώδια δεκάδων μέτρων, τρύπες στους τοίχους, αλλόκοτα ηλεκτρονικά εξαρτήματα «της αλλοδαπής» και έναν στρατό από ειδικούς που θέλουν και καφεδάκι … Κάπως έτσι αρχίσαμε να ασφυκτιούμε και να δρούμε σαν οπισθοδρομικοί και αντιδραστικοί όπως μάς χαρακτηρίζουν …
Είναι τόσα πολλά, ώστε αποφάσισα να τελειώσω, τη σύντομη αυτή σχετική αναφορά μου, με τα χρήματα – κυρίως με τα κέρματα :
Θυμηθείτε τις τρύπιες δεκάρες με τις οποίες μπορούσε κανείς να δημιουργήσει ένα πανέμορφο κολιέ! Όλα τα κορίτσια στο δημοτικό που πήγαινα τα φορούσαν και έμοιαζαν με πριγκίπισσες! Θυμηθείτε το δίφραγκο που είχε δυο φρουρούς με καριοφίλια, έτοιμοι να πυροβολήσουν τον καθένα και την καθεμιά που το είχε παράνομα! Θυμηθείτε το μεγάλο τάλιρο (τάλαρο όπως το λέγαμε από συμπάθεια και θαυμασμό) που μπορούσες, άνετα, να το χρησιμοποιήσεις για να το αμολήσεις εναντίον κάθε πουλημένου διαιτητή. Θυμηθείτε το πεντοχίλιαρο με τον Κολοκοτρώνη «φάτσα – κάρτα» που σάς το πρόσεχε με το αυστηρό του βλέμμα!
Κι άμα πάτε πάρα πολύ παλιότερα, στην ένδοξη Σπάρτη, ίσως θα θυμηθείτε πως τα νομίσματα ήταν τεράστια, σιδερένια και τόσο βαριά που μετακινούνταν μόνο με καρότσι! Με τον τρόπο αυτό αποθαρρύνονταν οι πολίτες στη συσσώρευση πλούτου! Μάθαιναν να νοιάζονται μόνο για την αρετή και τη φροντίδα της πατρίδας τους! Έτσι, κάπως, άρχισε και η μελέτη της γεωμετρίας του κύκλου! Με αυτό το σκεπτικό αγαπήσαμε την πατρίδα μας και γίναμε – πολλοί από εμάς, τέλος πάντων – και παπαδάκια!
Για δέστε τώρα : Πεντακοσάρικα που καταργήθηκαν, επειδή χρησιμοποιούνταν μόνο από το 1% του πληθυσμού – ή πολύ λέω ; Χάλκινα μικροσκοπικά νομίσματα που τα παίρνει ο αέρας, τα μπερδεύεις με χαλάζι και οι ζητιάνοι σού τα αμολάνε αγανακτισμένοι στα μούτρα, αν τούς τα δώσεις, κέρματα με αλλοδαπά ονόματα, καθώς κυκλοφορούν σε καμιά εικοσαριά χώρες της Ευρώπης ... Κάπως έτσι αναγκαστήκαμε να κυκλοφορούμε με ειδικούς μεταφραστές, μεγεθυντικούς φακούς ή ματογυάλια από πάτους μπουκαλιών, καταλήγοντας, όλοι και όλες, να γίνουμε πελάτες των οφθαλμιάτρων!
Καλή είναι η πρόοδος, όμως ο «μεγάλος» Σαρτρ είχε γράψει πως «τα πράγματα μάς κατέχουν». Δηλαδή μας εξουσιάζουν, με την έννοια πως όταν έχει κανείς κάτι στην ιδιοκτησία του, αισθάνεται υποχρεωμένος να το χρησιμοποιήσει! Είμαι βέβαιος πως αυτό θέλει και η «περίεργη» παρέα του παγκοσμίου διευθυντηρίου! Έτσι καταντήσαμε ψυχαναγκαστικοί!
Δεν ομορφαίνει η ζωή όταν χρησιμοποιούνται μόνο τα απαραίτητα ;
