Αγαπητέ Νίκο, έφτασε και για σένα ο καιρός της εξόδου…
Σιωπηλός, μετρημένος, με ‘’δωρικό’’ ύφος στην πορεία σου. Μια πορεία που στιγματίστηκε από την εκκλησιαστική ζωή. Στον τόπο, όπου η χαρά και η λύπη συνταιριάζουν ως χαρμολύπη. Όπου η ζωή κι ο θάνατος υμνούνται πιασμένοι χέρι-χέρι, αναδημιουργούν αισθήματα και βιώματα, χωρίς αδιέξοδα, αλλά μόνο με προσδοκίες και ελπίδα… όπου η Ζωή, με κεφαλαίο Ζ, δεν σβήνει αλλά κυριαρχεί, ότι του Χριστού η παρουσία γεμίζει τον κόσμο και τους κόσμους του σύμπαντος.
Κάθε Λειτουργία και η Βασιλεία του Τριαδικού Θεού, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, έρχεται και ανακαινίζει την ζωή μας με προοπτική αιωνιότητας. Όπου οι ώρες δεν φτάνουν κι όσο ανοιγόμαστε στη Λειτουργία η ‘’γεύση’’ του αφθάρτου και της ευλογημένης Ζωής απλώνεται μυστικά και μεταποιεί, ανακαινίζει και αιωνίζει τα πάντα. Ότι το φθαρτόν εν Χριστώ Ιησού και δια Πνεύματος Αγίου μένει στον αιώνα.
Αγαπητέ Νίκο, μέτρησες ποτέ σε πόσες Λειτουργίες έψαλες ύμνους Χαράς και Αναστάσεως; Σε πόσες ‘’είδες το φως το αληθινόν’’; Σε πόσες σε διαπέρασε ηλεκτρισμός λέγοντας το ‘’Κύριε ελέησον’’ στις αιτήσεις, το ‘’αμήν’’ στην ευλογία, στον ύμνο των Αγγέλλων, το Χερουβικό, που όλοι ‘’μυστικώς’’ και δια της Χάριτος απεικονίζουμε τα τάγματα των Αγγέλων…; Και ύστερα στον θριαμβικό και επαινετικό ύμνο στην Θεοτόκο: ‘’Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον…’’.
Τι είναι τελικά η Χάρις; Μυστήριο γευστικό, αέρας δροσερός, καρδιάς κατάνυξη και μεταστοιχείωση…
Και μαζί με όλα αυτά έγινες δάσκαλος και χοράρχης του πιο λαμπρού υμνολογικού κατορθώματος, με μαθητές και εκδηλώσεις, από μηδέν!
Μεγάλη, μοναδική τιμή…
Κι η σιωπή σου, όταν χρειάστηκε, και χρειάστηκε, και η ταπείνωση και η καρτερικότητα, σε ενέργειες… που ήθελαν κραυγαλέα αντίδραση…
Τώρα, ο Δεσπότης Χριστός θα σε βάλει στη χορωδία του Ουρανού, για να Τον υμνείς με τον ‘’Τρισάγιο’’ ύμνο, με φωνή νεανική, κρυστάλλινη, καθάρια. Και μαζί με τον μακαριστό Παύλο, τον ιδιαίτερο λειτουργό και συλλειτουργό, που κάποιοι τον είδαν μετά την κοίμησή του με λευκά αρχιερατικά άμφια, αλλά και μαζί με τον π. Αμβρόσιο, τον φίλο και συνεργάτη σου και τον π. Βασίλειο Γκαλίτσιο, τον ταπεινό και χαρισματικό λευίτη… Κι όλοι μαζί θα χαίρεστε την αιώνια Λειτουργία στους Ουρανούς.
Έτσι απολαμβάνοντας την ζώσα Χάρη μετά πάντων των φίλων και των Αγίων, που αγάπησες και τίμησες από το ψαλτήρι ταπεινά και μεγαλόκαρδα.
Ο Χριστός σού κράτησε θέση, για να σε ακούει στη χορωδία των Αγγέλων. Το πανηγύρι τώρα αρχίζει και μένει στους αιώνες. Αναπαύου και ευφραίνου εν Χριστώ, μετά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων…
Ο φίλος σου
Στέφανος Κισιώτης
