Γράφει ο Γιάννης Γεωργουδάκης
Εκπαιδευτικός
Συμφωνούμε όλοι πιστεύω πως το τρίπτυχο για την επιτυχία ενός πολιτικού υποκειμένου στο πιο στοιχειώδες επίπεδο- ας πούμε διαχειριστής σε κοινόχρηστα οικοδομής- είναι: Να εννοεί ότι λέει, να καταλαβαίνει ότι του λέει ο κόσμος, να πράττει δημιουργικά για το συμφέρον του συνόλου.
Το ρητορικό κι ενδεχομένως αφελές ερώτημα προς διαβούλευση είναι: Θα μπορούσε ένα άτομο με την παραπάνω απλοϊκή αλλά οργανωμένη συλλογή ικανοτήτων να εκτεθεί στην πολυδιάστατη και απαιτητική κεντρική πολιτική σκηνή; Και ας μη γελιόμαστε αφού στην Ελλάδα ζούμε, θα μπορούσε ένα τέτοιο άτομο να αναγορευτεί… ΑΡΧΗΓΌΣ;
Αισθάνομαι ήδη να με τραβάνε απ’ το μανίκι φίλοι και «φίλοι» και να μου ψιθυρίζουν όμορφες λεξούλες γεμάτες πολιτικό βάρος που θα μπορούσαν σαν παράσημα να στολίσουν τη φορεσιά ενός ΑΡΧΗΓΟΥ: Γνώση, εμπειρία, πορεία ζωής, ακεραιότητα, τιμιότητα, ευστροφία, δυναμική, στρατηγική συν ύφος και τουπέ και νάτος ο ΑΡΧΗΓΟΣ αστραφτερός κι ατσαλάκωτος. Όχι παίζουμε!
Τώρα θα μου πείτε, γιατί το συζητάμε το θέμα αφού τέτοιους έχουμε. Κι εδώ χρειάζεται η απαιτούμενη προσοχή καθώς…
Όλα τα παραπάνω πάνε στράφι αν παραβλέψουμε μια μικρή αστάθμητη παράμετρο που εύκολα κερδίζεται εξ ίσου εύκολα χάνεται, μα όταν χαθεί… σβήνουν τα φώτα. Και η παράμετρος λέγεται: ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
Υπόθεση εργασίας λοιπόν:
Αν
Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν σεργιανούσανε μόνο…μισό μήνα
Αν
Το ενοίκιο δεν κόστιζε… μισό μισθό
Αν
Το ρεύμα δεν κόστιζε… μισό ενοίκιο
Αν
Τα καρτέλ δεν αφήνονταν ασύδοτα να ασχημονούν στην τσέπη μας
Αν
Η τυφλή θεά της δικαιοσύνης δεν …κρυφοκοίταζε
Αν
Οι τραγωδίες δεν βαφτίζονταν … ανθρώπινα ΛΑΘΗ
Αν
Η υγεία ήταν για όλους
Αν
Σταματούσαν οι απ’ ευθείας αναθέσεις στους ίδιους πάντα «φίλους» μεγαλο… εκδότες, ρουφιάνους δημοσίων έργων, ιδιοκτήτες ΠΑΕ (τρία σε ένα)
Αν
Πήγαιναν στο διάολο με ένα νόμο κι ένα άρθρο τα funds και τα απόνερα των κόκκινων δανείων
Αν
Ο φραπές ήταν ποτό κι ο χασάπης κρεοπώλης
Αν
Μας θεωρούσαν πολίτες κι όχι πελάτες
Αν
όλα τα παραπάνω ή έστω κάτι λίγα απ’ τα παραπάνω τότε…
Τότε… ναι. Το αρχικό ρητορικό σχήμα θα είχε μια λογική κι εμείς δε θα είχαμε λόγο να συζητάμε τώρα.
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ με ή χωρίς τα παράσημά του, θα στρογγυλοκάθονταν στις δάφνες του απολαμβάνοντας την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ που θα του έδειχνε ο λαός κι επιπλέον, κανένας τσαχπίνης «αυτόκλητος» μάγος δε θα παρατούσε τη βόλεψή του και θα συνέχιζε να ζεσταίνει τα ορεινά έδρανα του κοινοβουλίου μέχρι νεοτέρας.
Κι εγώ θα απολάμβανα ανέμελος τη σύνταξή μου που… παχυλή κι αφράτη θα σεργιανούσε για έναν ολόκληρο μήνα κι ακόμη παραπέρα…
