Του Θανάση Μελετίδη
Την ημέρα εκείνη στη Βουλή των Ελλήνων – σπάνιο πράγμα – υπήρχαν σχεδόν 300 βουλευτές, ενώ τα θεωρεία ήταν κατάμεστα από κόσμο. Η αιτία ήταν πως το νομο-σχέδιο για το οποίο συζητούσαν ήταν, σύμφωνα με τις εφημερίδες και τους πολιτειολό-γους, πολύ σημαντικό για την πορεία της Χώρας.
Ξεκίνησε η συμπολίτευση υπερασπιζόμενη με πάθος τις θέσεις της, ακολούθησε η αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας σφοδρή κριτική και μετά από ώρες ήρθε και η σει-ρά των μικρότερων κομμάτων, δηλαδή της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Τελευταία μίλησε η αρχηγός ενός κόμματος που είχε μόνον δυο βουλευτές.
-Τη βάψαμε πρωθυπουργέ! Τα δέκα λεπτά που έχει θα τα κάνει μια ώρα! Πάει το ποδόσφαιρο! του ψιθύρισε στ’ αυτί ένας υπουργός της κυβέρνησης.
-Μην προτρέχεις. Μπορεί και να βαριέται σήμερα …
Η αρχηγός άρχισε να μιλά, να φωνάζει, να κάνει χειρονομίες δείχνοντας πως με το νομοσχέδιο που σκόπευε να ψηφίσει η κυβέρνηση είχε «βγει εκτός εαυτού».
- … Επίσης πρέπει να τονίσω πως …
Δεν πρόλαβε, γιατί τη σταμάτησε, με «ντριιιιιιν» το κουδούνι του προεδρείου κα-θώς ο διαθέσιμος χρόνος της είχε λήξει.
- Δυο λεπτά, κύριε πρόεδρε, τελειώνω, είπε και συνέχισε τον λόγο της.
- Έλεγα λοιπόν πως … και επειδή … και γιατί … και διότι … και αφού …
- Ντριιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιν! τη διέκοψε και πάλι το κουδούνι.
- Είπα, κύριε πρόεδρε! τελειώνω! …. και επειδή … και γιατί …
- Ντριιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν!
- … Και επειδή …
-Ντριιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν!
-Τελείωσα, κ. πρόεδρε : …. εδώ μέσα έχουν ακουστεί όλα αυτά τα χρόνια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εξωφρενικά πράγματα όπως : ήταν «unfair!» το δημοψή-φισμα με το οποίο λύθηκε οριστικά το πολιτειακό ζήτημα στη χώρα, όπως «Λεφτά υπάρ-χουν!», όπως «Μαζί τα φάγαμε!», όπως «Θα πείτε ότι τη σημαία την πήρε ο αέρας!», όπως «Εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν!», όπως «Δεν υπάρχουν μετανά-στες. Το πρωί λιάζονται!», όπως «Ήμουν πολιτικός κρατούμενος 6 μηνών από τη Χού-ντα!». Το μόνο σωστό που ακούστηκε ποτέ εδώ μέσα ήταν η ατάκα του συγχωρεμένου πρωθυπουργού, του κ. Κ. Καραμανλή, που είχε πει: «Τα πρωτοφανή γεγονότα που ση-μειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο!». Οπότε κρούω τον κώδωνα του …
- Ντριιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν! ντριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν!
Το προεδρείο τής έκλεισε το μικρόφωνο. Εκείνη κατέβηκε από το βήμα φαινομε-νικά εκνευρισμένη, αλλά στο βάθος πολύ ευχαριστημένη με τον εαυτό της που κατάφερε και τους ταλαιπώρησε για σχεδόν μια ώρα!
- Σου το είχα πει, πρόεδρε! Μια ώρα έκανε …
- Καλά έκανε! Κι εγώ όταν ήμουν αντιπολίτευση τα ίδια έκανα. Αυτός ήταν ο σκοπός της. Να μείνει πολύ ώρα στο «γυαλί» μπας και μαζέψει κάνα ψήφο. Αλλά μη φο-βάσαι. Ακίνδυνη είναι και άμα δυναμώσει την παίρνουμε μαζί μας : «Άνεμος που δεν μποδίζει, άφησέ τον κι ας βουίζει».
Ο πρωθυπουργός, ο οποίος αναφέρεται παραπάνω, αποδείχτηκε προφήτης! Στις επόμενες εκλογές πήρε μαζί του το πολιτικό εκείνο ταλέντο – γλωσσοκοπάνα – της ε-λάσσονος αντιπολίτευσης! Το παράδειγμά του ακολούθησαν κι άλλοι ηγέτες αργότερα! Άρα έχουν δίκιο οι πολιτικοί όταν ισχυρίζονται πως δεν έχει σημασία το κόμμα στο οποίο υπηρετούν, αλλά το καλό της Χώρας!
