Υπάρχουν γειτονιές που μένουν
χαραγμένες μέσα μας
σαν άρωμα γιασεμιού καλοκαιρινής
βραδιάς.
Εκεί όπου τα σπίτια
δεν ήταν απλώς οικοδομές
αλλά στέκια ψυχών όπου οι αυλές
και τα μπαλκόνια
ήταν γέφυρες επικοινωνίας.
Οι δρόμοι γεμάτοι φωνές παιδιών,
οι πόρτες ανοιχτές
και μια κατσαρόλα με φαγητό
εύκολα μπορούσε να βρεθεί στο τραπέζι
του γείτονα που είχε ανάγκη.
Σήμερα μέσα στην αποξένωση
των μεγαλουπόλεων
βλέπουμε προσπάθειες να αναβιώσει
το πνεύμα
των παλιών γειτονιών.
Μικρά καφενεία που λειτουργούν σαν
στέκια συναντήσεων,
λαϊκές αγορές που γίνονται τόποι
συνάντησης,
εθελοντικές ομάδες που διοργανώνουν
γιορτές στις πλατείες,
μουσικές βραδιές, πρωτοβουλίες για τον
καλλωπισμό των δρόμων.
Σίγουρα οι γειτονιές δεν μπορούν να
ξαναγίνουν όπως τότε,
μα κάποιοι άνθρωποι δεν παραιτούνται
από την προσπάθεια.
Φροντίζουν να γνωρίζονται μεταξύ τους,
να λένε καλημέρα,
ν` ανοίγουν τις αυλές και τα σπίτια,
να μοιράζονται
χαρές και έγνοιες, ψιθυρίζοντας πως
η γειτονιά
δεν είναι μόνο ΤΟΠΟΣ αλλά ΤΡΟΠΟΣ
ΝΑ ΖΕΙΣ.
Η νοσταλγία για τις παλιές γειτονιές
δεν είναι μόνο ανάμνηση, αλλά
υπενθύμιση
πως όσο κι` αν αλλάζουν οι καιροί
η ανάγκη για σύνδεση, μοίρασμα και
αλληλεγγύη
μένει πάντα ίδια.
Και το Μέλλον των γειτονιών μας
όσο κι` αν μοιάζει διαφορετικό
μπορεί να γίνει έστω και λιγάκι
φωτεινότερο
αρκεί να βρούμε ξανά το θάρρος
να ζούμε μαζί και όχι δίπλα δίπλα.
για την αντιγραφή,
Γιάννης Ναζλίδης
/ 18 Οκτωβρίου 2025
