Τότε η Αγάπη ταξίδευε
αναζητώντας εφηβικές λύπες
των ανθρώπων.
Τις άκρες του Σύμπαντος αναζητούσε..
Έρχονταν ντροπαλές γιορτές τότε
προσβεβλημένες απ` την καθημερινότητα,
«άλογα» ρωμαϊκών χρόνων
που ο John Lennon τα ελευθέρωσε
για να συμμετέχουν
στις ιπποδρομίες της ελεύθερης αγοράς.
Μοιάζανε μέρες που δόξαζαν αινίγματα.
Εκεί, στις άκρες της παρατεταμένης
μοναξιάς.
Είχε χαθεί στην Οδύσσεια λέγανε
η αγάπη!
Γι` αυτό τα ρολόγια ήταν σταματημένα
στη πίκρα του Κόσμου,
σε εξομολογήσεις δεκαετιών,
σε ψέματα Νοέμβρη.
Έκτοτε,
τα βράδια φύλαγαν την ερημιά της
τα ποιήματα,
που επόπτευαν μεταθέσεις λέξεων
και ασυμμετρίες ερωτευμένων.
Μήπως αυτή, μήπως η άλλη; λέγανε…
Μην και την προδώσουν τ` άστρα,
ή, η θρυλική μνήμη του έρωτα που
τα μαρτυρούσε
στα γραπτά του φθινοπώρου.
Λέγανε,
η ΦΩΝΗ ΕΙΧΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ
στα υπολείμματα της σιωπής.
Μέχρι πότε όμως; Μέχρι πότε;
Από καταβολής κόσμου ,
τις Κυριακές ευδοκιμούσαν οι παρακλήσεις
η εύνοια και τα προνόμια της ευσπλαχνίας.
Ώσπου, μια μέρα όλες οι λύπες Ενικού
Αριθμού,
παραδόθηκαν στο Πληθυντικό
της Ευτυχίας
και ζήσανε οι άλλοι καλά και εμείς
καλύτερα.
Γιάννης Ναζλίδης
1 Νοεμβρίου 2025
