Του Δημήτρη Π. Τόλιου
Σε μια εξιδανικευμένη Ερατεινή πολιτιστική πρωτεύουσα η φιλόλογος νεοελληνίστρια Δήμητρα Σμυρνή θα είχε αυτοδίκαια την λογοτεχνική διεύθυνση .
Από τα μαθητικά μου χρόνια και μέχρι σήμερα διαλαλώ : Υπάρχει το μάθημα των νεοελληνικών με την Σμυρνή και το μάθημα των νεοελληνικών χωρίς την Σμυρνή.
Αγαπημένα χέρια μου χάρισαν το άρτι εκδοθέν «Μικρά πορτρέτα Ημαθία-Πρόσωπα του τόπου» εκτύπωση εκδόσεων Super Course- Λεξις .
Το περιεχόμενο των παρουσιάσεων-συνεντεύξεων των πορτραίτων λίγο πολύ το γνώριζα από τις ηλεκτρονικής αναρτήσεις της Φαρέτρας. Όμως με αφορμή την συγκεντρωμένη και καλλιεπή έκδοση δυνάμει της επιμέλειας και φροντίδας του υποδομών του Γεράσιμου (ένας είναι ο Γεράσιμος) , δίνεται η αφορμή να αναπαυθεί στην βιβλιοθήκη του κάθε βεροιώτη ή βεροιολάτρη ένα 424λιδο λεύκωμα με πρόσωπα που άλλο λιγότερο και άλλο περισσότερο έπεσαν θύματα της πνευματικής γοητείας που ασκεί η Δήμητρα στην πόλη: Να ανοίξουν διάπλατα την πόρτα που τους χτύπησε και να αποκαλύψουν την εσωτερικότητα τους στην θέα της ιοδόκου Φαρέτρας της , (ἔνθα δὲ τόξον κεῖτο παλίντονον ἠδὲ φαρέτρη ἰοδόκος Οδύσσεια Ομήρου Ραψωδία φ) της γραφίδος δηλαδή της δηλαδή που χρησιμοποιεί η Δήμητρα αριστοτεχνικά για μια επιδίωξη: Την περίμεναν με μνήμες και συναισθήματα, με συγκίνηση και αναπόληση. Η Δήμητρα Σμυρνή καταγράφει ανθρώπους της Βέροιας θέλοντας να αποδώσει την ανθρωπογεωγραφία του τόπου. Γιατί τόπος, πατρίδα, είναι πάνω από όλα οι άνθρωποι, απλοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, ιερωμένοι, διαφόρων ιδεολογικών θέσεων που αποτέλεσε ο καθένας ένα μικρό πορτραίτο της Ημαθίας.
Είχα την τύχη στην Γ Γυμνασίου (αρρένων) να έχω φιλόλογο καθηγήτρια μου την Δήμητρα Σμυρνή. Το μάθημα των νέων ελληνικών είχε μια αξέχαστη ποιότητα. Η λαχτάρα της νεαρής τότε φιλολόγου να αποδώσει το κείμενο που επέλεγε κάθε φορά ήταν καταφανής. Η προσέγγιση του δημιουργού ποιητή σε βάθος και στο εσωτερικό της ψυχής του. Η ώρα του μαθήματος δεν έφθανε. Οι εργασίες που μοίραζε όχι απλοϊκές αλλά εμβριθείς. Μόνο λογοτεχνική ξεπέτα δεν το έλεγες. Την εποχή εκείνη, μόλις είχε ανοίξει πανιά το λογοτεχνικό εργαστήρι της Αντωνιάδειου Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Η νεοελληνίστρια φιλόλογος Δήμητρα Σμυρνή ήταν εκεί με την μαθητική της παρέα: Κώστας Ρίζος, Κώστας Γιοβανόπουλος, Γιάννης Σαρρής, Αριστοτέλης Παπαγεωργίου, Μιχάλης Βάσογλου κ.α. άριστοι μαθητές των σχολείων . Οι εκδηλώσεις λχ θυμάμαι για τον Σεφέρη μια, ήταν συγκλονιστικές φιλολογικές προσεγγίσεις με τραγούδι και κείμενο, η Στέγη είχε τότε στο δυναμικό της την βελούδινη φωνή του αξέχαστου Παύλου Γεωργιάδη και βέβαια την αβραμιαία φιλοξενία του διευθυντή της Οδυσσέα Γωνιάδη.
Άλλο αεράκι φύσαγε τότε.
Πιστεύω ότι η δημιουργία και λειτουργία της δημοσιογραφικής ΦΑΡΕΤΡΑΣ ομού μετά του μειλίχιου Δημήτρη Τσιμούρα, συζύγου και συναδέλφου της, αποτέλεσε διέξοδο στην πνευματική ενέργεια της Δήμητρας Σμυρνή για να καταγράφει διαρκώς τον τόπο της, τους ανθρώπους, τις μουσικές , τους ήχους, τις σκέψεις του.
Για όσους ονειρεύτηκαν Πολιτιστικές Πρωτεύουσες της Ερατεινής Ημαθίας δίχως να έχουν στον εκτελεστικό σχεδιασμό τους την φιλόλογο νεοελληνίστρια Δήμητρα Σμυρνή, έχω να πω ότι η υπάρχει πολιτιστική προσέγγιση της Ερατεινής Ημαθίας με ή χωρίς την Δήμητρα.
Ο κόπος της ομορφαίνει τον τόπο.
Ο μαθητής της γυμνασιακών χρόνων, ΔΤ
