...ελθέτω η βασιλεία σου
γεννηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ
και επί της γης…..
Μόνο αυτή την δοξολογία θυμόταν η Χαρούλα.
Κι` όλα τ` άλλα σκορπισμένα στους πέντε ανέμους
που άγγιζε τις γειτονιές και τα «ΕΡΧΟΜΕΝΑ».
Ξύλα στοιβαγμένα στην αυλή
στις αποθήκες των παραπόνων
και πόθοι που έπαιζαν με το φεγγάρι.
Στην πρώτη σελίδα της καθημερινότητας
απ` το ΠΟΛΥ της Πίκρας
ζήτησα ένα χαμόγελο απ` τον Διάκο που έψελνε
τα μέλλοντα.
Θυμόταν όμως κι` άλλα η Χαρούλα.
Το σόι των κηπευτικών και των οπωροφόρων
και τις γιορτές των μανιταριών στις λαϊκές γειτονιές.
Έτσι,
όταν το γαλάζιο είχε σκεπάσει
την περιοχή των εφηβικών ονείρων
το πολυμήχανο ταξίδι των αξιοθέατων είχε
τελειώσει.
Ανάμεσα στη λογοτεχνία και τα μαθηματικά
στεκόμουν
στα ερωτικά φτερουγίσματα των λαϊκών γειτονιών
και τα αισθήματα της ευτυχίας
στο ΛΙΓΟ του ΚΟΣΜΟΥ.
Γι` αυτό χαίρομαι με τα πουλιά που πετούν
πάνω από τις θλίψεις και τις στεναχώριες τ
ων πολιτειών
πάνω
απ` τα πολλά
ΓΙΑΤΙ και τα ΔΙΟΤΙ των ανθρώπων…
Γιάννης Ναζλίδης
