Του Θανάση Μελετίδη
Πριν κάνα μήνα επισκέφθηκα τον γιατρό μου, επειδή απέκτησα τη συνήθεια να ξύνομαι και μάλιστα τις περισσότερες φορές στα «επίμαχα» σημεία του σώματος – ζητώ συγγνώμη, αλλά είναι η αλήθεια και δεν μπορώ να τη γράψω πιο «κομψά»… Το συνήθισα τόσο, που τελευταία το έκανα και δημοσίως, προκαλώντας άθελά μου ποικίλες αντιδράσεις – απόλυτα δικαιολογημένες σκεπτόμενος πως όλοι «έχουν τα δικά τους» που λένε…
Τι θα γινόταν, αν όλοι ξύνονταν όπου τούς έρχονταν; Μάλλον θα θυμίζαμε μη αποπαρασιτωμένα κουτάβια …
-Πρέπει να κάνουμε κάποιες εξετάσεις. Τα αίτια της φαγούρας είναι πολλά: δερματοπάθειες, αλλεργίες, τσιμπήματα από έντομα, μολύνσεις, διαβήτης, προβλήματα με τον θυρεοειδή… μού είπε.
Μού συνταγογράφησε κορτιζόνη, για να μετριαστούν τα συμπτώματα μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Αφού επί καμιά δεκαριά μέρες επισκέφθηκα έναν σωρό γιατρούς, μάζεψα μια στοίβα χαρτούρα και τις πήγα στον γιατρό μου :
-Να ενημερώσω, αρχικά, πως η κορτιζόνη δεν έκανε τίποτα. Η φαγούρα επιμένει, είπα και του έδωσα τη «χαρτούρα».
Αφού κοίταξε προσεκτικά τα αποτελέσματα των εξετάσεων, με κοίταξε κάπως παράξενα, λέγοντας:
- Πόσο καιρό έχεις να πας σε ψυχίατρο;
-Την τελευταία φορά που πήγα η ψυχίατρος μού είπε πως το εγκεφαλογράφημά μου αποτελεί σπάνιο υπόδειγμα φυσιολογικής εγκεφαλικής λειτουργίας και πως θα το πάει στο πανεπιστήμιο ως πρότυπο.
Μάλλον δε χάρηκε από την απάντησή μου. Ίσως ήθελε να με βγάλει τρελό, για να ξεμπερδεύει από την αλλόκοτη περίπτωσή μου. Όχι πως τον κατηγορώ. Κι εγώ θα ήθελα να απαλλαγώ από αυτήν… Όμως η «φύση» μού επέβαλε να συνεχίσω…
- Από μένα δεν έχεις τίποτα. Δεν μπορώ να κάνω κάτι…
Τον ευχαρίστησα και βγήκα στους δρόμους προβληματισμένος. Πήγα στην πλατεία της Ελιάς και την «έπεσα» σ’ ένα παγκάκι καπνίζοντας. Ήθελα να βρω την αιτία! Οπότε και άρχισα να σκέφτομαι τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ξυνόμουν. Και άρχισα να τις βρίσκω μία μία!
Θυμήθηκα πως μικρός είχα συχνά φαγούρα στην πλάτη. Τότε ξυνόμουν στο κούφωμα κάποιας πόρτας. Το ίδιο έκανε και ο συγχωρεμένος, ο παππούς μου. Άραγε να ήταν κληρονομικό; Απέρριψα αυτή την αιτία, καθώς σκέφτηκα τα παρακάτω:
Σαν έφηβος έξυνα το κεφάλι μου, όταν άκουγα ειδήσεις στην τηλεόραση. Όταν άκουγα για πολέμους, ξυνόμουν. Όταν άκουγα για τις πολυτελείας κοινωνικές εκδηλώσεις, ξυνόμουν. Όταν έβλεπα τον κόσμο να μαζεύεται στις γιορτές στα φαγάδικα, ξυνόμουν. Όταν έβλεπα ανθρώπους να πηγαίνουν διακοπές και να σιτίζονται με καρπούζι και κάνα πιτόγυρο τις Κυριακές, ξυνόμουν. Όταν μού είχε πει κάποιος, με σοβαρό έλκος στομάχου, πως το ραντεβού του σε νοσηλευτικό ίδρυμα κανονίστηκε για μετά από 8 μήνες, ξυνόμουν. Όταν ο «δάσκαλος» στο σχολείο μάς ειρωνεύονταν, ξυνόμουν. Και πολλές ανάλογες περιπτώσεις θυμήθηκα. Περιπτώσεις που πιθανώς ξυπνούσαν τον δαίμονα που κρυφογελούσε μέσα μου…
Όμως, γιατί τελευταία με ξανάπιασε η φαγούρα και μάλιστα σε σημεία που δεν είναι σωστό κανείς να αναφέρει;
«Να μη μιλάς και μην κρίνεις τους ανωτέρους σου στο δημόσιο» με συμβούλεψε σχετικά πρόσφατα ο δικηγόρος μου… «Μπας και γλιτώσεις την απόλυση»…
Λογικό δεν ήταν να πάψω να μιλώ;
Όμως δε μού είπε ο δικηγόρος να μην ξύνομαι!
Είχα βρει την αιτία: Ήταν μια υποσυνείδητη αντίδραση!
Να μερικά παραδείγματα:
Κύριος που φορά παπούτσια πεντακοσίων ευρώ συνοδευόμενος από κυρία που το κομμωτήριο τής κόστισε το ίδιο ποσό και μπαίνουν αγκαλιά σε ένα κτήριο που απαγορεύονται οι διαμαρτυρίες – από πολύ πιο πίσω τούς κοίταζε ένας «τεμπέλης» με εισόδημα ένα παπούτσι τον μήνα…
«Σπείρα» που μοίραζε εκατομμύρια ευρώ και δεν το γνώριζε.
«Συμμορία» που αγοράζει ό,τι αντίκα περισσέψει, προκειμένου να την αξιοποιήσει μελλοντικά, για κάποιους αμετακίνητους πελάτες της (της αντίκας).
Τώρα τελευταία βρήκα κι έναν άλλο τρόπο να εκφράζομαι, χωρίς να μιλώ: Τρώω ένα κεφάλι σκόρδο την ημέρα! Και αντί να μιλώ κάνω «χου» «χου». Έτσι, χωρίς να παρεξηγούμαι απαλλάσσομαι από την κάθε είδους καρεκλοκένταυρη παρωνυχίδα που σαν την πανούκλα επιχειρεί να περάσει από τα λευκά αιμοσφαίρια του οργανισμού μου. Και όχι μόνον αυτό. Πιστεύω πως με τα σκόρδα θα απαλλαγώ και από την αντιαισθητική ενέργεια να ξύνω τους … μου (συγγνώμη και πάλι, αλλά χρησιμοποίησα επιστημονική ορολογία)…
Τέλος, θυμήθηκα και το σλόγκαν ενός «παλιομεθυσμένου» και απόβλητου της κοινωνίας, στο τσιπουράδικο που για χρόνια σύχναζα. Όταν τον ρωτούσε κανείς για την κοινωνία και την πολιτική, έλεγε: «ξεις τα … σου»…
Γι’ αυτό και άρχισα να προτιμώ τα σκόρδα!
