Γράφει ο Γιάννης Γεωργουδάκης,
εκπαιδευτικός
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δώσαμε καινούργιο νόημα στην καθημερινότητά μας, νάναι καλά ο πλανητάρχης μας.
Έτσι λοιπόν στις κάθε είδους κοινωνικές συναθροίσεις, από γραφεία μέχρι καφενεία και κομμωτήρια, μετά τα σχόλια για την ακρίβεια, για τους αγρότες, για τη μόδα και το ντεκαπάζ, για τον ΠΑΟΚ και το πρωτάθλημα γενικώς, νάσου και το θερίο ο Ντόναλντ που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του και θα πάρει λέει ό,τι γουστάρει, όποτε το θέλει με το νταϊλίκι του και τον παρά του (και την κυρά του που λέει κι η παροιμία).
«Φως φανάρι ο άνθρωπος τζάζεψε…» θέλει η επικρατούσα άποψη.
«Μα όχι το κάνει για την υστεροφημία του αφού θα τον γράψει η ιστορία και καλά σαν μεγάλο ηγέτη…» υποστηρίζει ο αντίλογος και…
Και οι Γροιλανδοί τρέμουν, οι Δανοί βρίζουν, οι Καναδοί ανησυχούν, τα διεθνή μέσα αναμασούν κάτι για παγκόσμια αστάθεια, για πρωτόγνωρες γεωπολιτικές προκλήσεις, για σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, για αδιαπραγμάτευτη εδαφική κυριαρχία, για αξιοθρήνητο ΟΗΕ που ψυχορραγεί, για πυκνά σύννεφα στις σχέσεις των συμμάχων, για άλμα στο κενό με απρόβλεπτες συνέπειες και να οι δασμοί, να οι στρατιωτικές ασκήσεις, να οι εκατέρωθεν αντεγκλήσεις.
Η ταπεινή μου άποψη – χωρίς βέβαια να διεκδικώ γεωπολιτικές δάφνες - είναι ότι ο πλανητάρχης δεν είναι ηλίθιος, δεν είναι φρενοβλαβής, δεν είναι επαρμένος και για την υστεροφημία του don’t give a damn παρ’ όλο που… όσες φορές τον βλέπω, ξεχνιέμαι και τον στολίζω με ανάλογα κοσμητικά απ’ αυτά που κατέχουν στο πλούσιο λεξιλόγιό τους οι εκπαιδευτικοί.
Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι ο εν λόγω… πρόεδρος, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου αξία είχαν μόνο τα money. Μπαμπάς του ήταν ο περιώνυμος Φρέντι Τραμπ το πιο άθλιο λαμόγιο του real estate που την εμετική του συμπεριφορά εις βάρος των απλών πολιτών της Αμερικής, την έκανε τραγούδι ο μεγάλος τραγουδοποιός Woody Guthrie. Δίπλα του ο μικρούλης Ντόναλντ έμαθε πρώτιστα την τέχνη του φτύνω- γλύφω και τα παίρνω όλα, ή αλλιώς τον τρόπο να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες στρεβλώνοντας κατά το δοκούν τον χωροχρόνο. Τώρα όταν σε μια χώρα στην οποία από παράδοση κάθε πολιτική δραστηριότητα ποδηγετείται από το χρηματιστήριο και το «αόρατο χέρι των αγορών», βάζεις τέτοιο…λεβέντη πρόεδρο, δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικές συμπεριφορές. Άλλωστε το ίδιο έργο το είχαμε δει και στην πρώτη τετραετία του, μόνο που τότε είχαμε απειλές μόνο οικονομικού πολέμου.
Αν λοιπόν σηκώσουμε το μπερντέ, πίσω από το θέατρο σκιών που θέλει να μας παρουσιάσει ο πονηρούλης Τραμπ, θα δούμε αυτό που όλοι νομίζουν ότι είναι οι «παράπλευρες απώλειες» ενώ στην ουσία είναι ο απόλυτος στόχος του προέδρου.
Τα κρατικά ομόλογα και η αύξηση του κόστους δανεισμού προκαλούν ντελίριο, τα πολύτιμα μέταλλα ανεβαίνουν στο θεό, τα χρηματιστήρια στα τάρταρα κι όλα αυτά συμβαίνουν στρατηγικά, οργανωμένα και συντονισμένα αφού κάθε μέρα, όλο και κάτι καινούργιο αμολάει ο πλανητάρχης με το «γνωστό» στιλ του κουραδόμαγκα, ενώ παράλληλα όλο και κάτι θα αναρτήσει στα μέσα δικτύωσης, ώστε να επιτείνει την οικονομική ανασφάλεια και το χάος στις αγορές.
Και με το τέλος της «μέρας» ενδέχεται να δούμε τον πλανητάρχη στο γυαλί- όπως έχει ξανασυμβεί άλλωστε στην πρώτη τετραετία- να επαίρεται απροκάλυπτα για την μεγάλη κονόμα του ιδίου και του στενού του περίγυρου. Τώρα αν καταφέρει να πετύχει και κάτι από τα «κουλά» που λέει, ακόμα καλύτερα αφού θα ικανοποιήσει και τους ψεκασμένους καουμπόηδες ψηφοφόρους του.
Follow the money λοιπόν και άσε τους Ευρωπαίους να σκούζουν και τους πολιτικούς αναλυτές να οδύρονται.
Υ.Γ.
Στο σοβαρό ενδεχόμενο να κάνω λάθος θα πρέπει σούμπιτοι να πάρουμε τα βουνά.
