Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Φίλοι αναγνώστες:
Βλέπω τη σημερινή κοινωνία να την χαρακτηρίζει η ανεργία, (με ορατό τον κίνδυνο κοινωνικών εκρήξεων).
Βλέπω την εγκληματικότητα,( ευρύτατη έννοια).
Βλέπω την τρομοκρατία, (μέσα σε αυτήν και η νονοί της νύχτας, οι προστάτες, κ.λ.π., Έλληνες και ξένοι).
Βλέπω τα ναρκωτικά, (παραγωγή-εμπορία-χρήση), την πορνεία, την μοιχεία, την παιδεραστία…
Παρατηρώ, χρόνια τώρα, τη διαφθορά στο δημόσιο τομέα, την καταστροφή του υπέροχου φυσικού περιβάλλοντος, (με αποτέλεσμα της πλημμύρες, την μόλυνση της ατμόσφαιρας, κ.λ.π.), τη βία στα γήπεδα, (συνέπεια της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού), την αναξιοκρατία, (οι φελλοί και τα κούτσουρα, κυριολεκτικά επιπλέουν..).
Βλέπω τον μινώταυρο της ασφάλτου, (πόσοι νέοι άνθρωποι θυσιάζονται σε αυτόν κάθε χρόνο, χώρια η βαριά αναπηρία).
Βλέπω την επαιτεία, (χρυσοφόρο επάγγελμα για πολλούς…).
Βλέπω τη συνεχή αύξηση των διαζυγίων και την βαθμιαία διάλυση του θεσμού της οικογένειας με όλες τις ολέθριες για την κοινωνία επιπτώσεις, τις χιλιάδες αμβλώσεις αθώων και ανυπεράσπιστων παιδιών, ακούω την καταραμένη και σατανική βλασφημία εναντίον του Θεού και της Παναγίας…
Παρατηρώ την έξαψη της νοσηρότητας, AIDS, ηπατίτιδα Β, καρδιοπάθειες, καρκίνος, ψυχολογικά).
Βλέπω, παρατηρώ, ΝΟΣΤΑΛΓΩ…
Νοσταλγώ, τότε που οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν όλοι στα γραφεία τους και εξυπηρετούσαν τον πολίτη.
Νοσταλγώ τότε που οι στρατιώτες μας καμαρωτή τραγουδάγανε, «..Δεν θα την δώσουμε ποτέ τη γη των Μακεδόνων» και «έχω μία αδελφή, τη λένε Βόρειο Ήπειρο».
Νοσταλγώ τότε που οι πολιτικοί δεν εγένετο, πλουσιότερη αλλά φτωχότερη από την πολιτική.
Νοσταλγώ, τότε που τα παιδιά μας μιλάγανε ελληνικά, μαθαίνανε την ιστορία μας και τις σχολικές τους αίθουσες, στόλιζαν εικόνες των ηρώων του 1821 και Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ με το Σταυρό.
Νοσταλγώ τότε που οι άρχοντες του πλούτου δώριζαν χρήματα στο κράτος για να γίνουν γηροκομεία, νοσοκομεία, στάδια, βιβλιοθήκες κ.α.
Νοσταλγώ τότε που αφήναμε τα αυτοκίνητά μας στον δρόμο ανοιχτά και κοιμόμασταν με ανοιχτά παράθυρα.
Νοσταλγώ, τότε που τα παιδιά μας τρέχανε να φιλήσουνε το χέρι του πατέρα τους χωρίς φόβο, αλλά από σεβασμό και αγάπη.
Νοσταλγώ, τότε που το μεσημέρι και το βράδυ τρώγαμε όλοι μαζί στο σπίτι κάνοντας το σταυρό μας πριν το φαγητό.
Νοσταλγώ τότε που άντρες και γυναίκες κοιταζόντουσαν στα μάτια και όχι στις τσέπες.
Βλέπω, παρατηρώ, νοσταλγώ και… ΕΛΠΙΖΩ!
Ελπίζω μόνο ακόμα στο Θεό, στην αγάπη, τον σεβασμό και το ελληνικό φιλότιμο. Αν αυτό ενεργήσει σωστά, ίσως ξαναζήσουμε.
