Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το βιωματικό εργαστήρι που διοργανώθηκε σε όλα τα ΚΑΠΗ του Δήμου Βέροιας από την ψυχολόγο του Βοήθεια στο Σπίτι Δήμου Βέροιας, Ιωάννα Κακολύρη-Κλίτση και την Ειρήνη Λυμούση ψυχολόγο του Βοήθεια στο Σπίτι Δοβράς.
Το θέμα της Ιωάννας Κακολύρη-Κλίτση, ήταν : «Η καλλιέργεια της αυτο-συμπόνιας». Η αυτοσυμπόνια αποτελεί επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση και αφορά την ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίζει τον εαυτό του με καλοσύνη, κατανόηση και αποδοχή σε συνθήκες δυσκολίας, αποτυχίας ή έντονου άγχους. Η ανάπτυξή της συνδέεται με τη μείωση της αυτοκριτικής, τη βελτίωση της συναισθηματικής ρύθμισης και την ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας.
Μέσα από σύγχρονες ψυχοεκπαιδευτικές προσεγγίσεις και ομαδικές βιωματικές ασκήσεις, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να:
• Κατανοήσουν τι είναι η συμπόνια και πώς διακρίνεται από την αυτοσυμπόνια
• Αναγνωρίσουν τον εσωτερικό επικριτή και να μάθουν τρόπους διαχείρισής του
• Εξασκηθούν σε τεχνικές ενσυνειδητότητας (mindfulness)
Το θέμα της Ειρήνης Λυμούση ήταν «Οι Απώλειες στη Ζωή μας και η Δύναμη να Προχωρώ» Στη διάρκεια του εργαστηρίου προσέγγισε την έννοια της απώλειας σε όλες τις μορφές της, αναγνωρίζοντας ότι η απώλεια δεν αφορά μόνο τον θάνατο, αλλά κάθε σημαντική αλλαγή ή μετάβαση στη ζωή μας. Μέσα από συμβολική αναφορά στη «Μάρθα» επιχειρήσαμε να κατανοήσουμε πώς οι απώλειες διαμορφώνουν τη διαδρομή μας και αφήνουν το αποτύπωμά τους στην προσωπική μας ιστορία, δίνοντας χώρο στις συμμετέχουσες να αναγνωρίσουν τις δικές τους εμπειρίες, να εκφραστούν και να μοιραστούν συναισθήματα που συχνά παραμένουν σιωπηλά.
Συζητήθηκαν τα στάδια του πένθους, επισημαίνοντας ότι κάθε άνθρωπος βιώνει και εκφράζει το πένθος με τον δικό του ρυθμό και τρόπο. Αναφέρθηκε επίσης σε πρακτικούς και συναισθηματικούς τρόπους στήριξης ενός ανθρώπου που πενθεί, αλλά και στη σημασία της φροντίδας του εαυτού μας όταν βιώνουμε προσωπική απώλεια.
Το εργαστήριο ολοκληρώθηκε με μια συμβολική βιωματική δράση, τη δημιουργία του «Σχοινιού της Ζωής». Πάνω σε αυτό, οι συμμετέχουσες κρέμασαν με κόκκινα μανταλάκια τις απώλειες που βίωσαν και με πράσινα μανταλάκια τις δυνάμεις που τις κράτησαν όρθιες. Μέσα από αυτή τη συμβολική πράξη αναδείχθηκε ότι τόσο οι απώλειες όσο και οι δυνάμεις αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ίδιας ζωής.
