Γράφει ο Κώστας Γεωργιάδης
Διανύουμε την εποχή του οξύμωρου: Τεχνολογική έκρηξη και τεχνητή νοημοσύνη, άμεση ανταλλαγή πληροφοριών, ιδεών και εφαρμογών με κβαντικά συστήματα, απόλυτη εκμετάλλευση των ΑΠΕ..
Από την άλλη, απολυταρχισμός, έλλειψη ανθρώπινης επαφής και ενσυναίσθησης, απαξίωση θεσμών και ιδεολογιών, παγκόσμια οικονομική αναταραχή.
Έχει μεταλλαχτεί πλήρως η ιδεολογική πλάστιγγα από το αριστερά-δεξιά στο οικονομία-άνθρωπος/περιβάλλον.
«Προσφέρει κέρδος; Καλώς. Δεν προσφέρει; Δεν αξίζει.»
Μέσα σε όλο αυτό το χάος, παρατηρούμε ότι ΑΝ υπάρχει κάποιος θεσμός που αποτελεί ανάχωμα στον αυταρχισμό και την φασιστική λογική των ΗΠΑ (του Τράμπ) είναι η δημοκρατική δομή τους. Η δυναμική και οι δυνατότητες που έχουν οι τοπικές αρχές, οι τοπικές ΑΥΤΟδιοικήσεις. Οι δήμαρχοι και οι εισαγγελείς. Οι communities που συγκρατούν τη φασιστική λαίλαπα που εκφράζεται με το ICE και την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Μια πάλη μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού…
Ο δικός μας δημοκρατικός «κορμός»; Το πώς δομείται η εξουσία στην Ελλάδα; Τρομάζουμε: Υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Δικαιοσύνη.. Παντού το ίδιο σκηνικό: Μια ΚΕΝΤΡΙΚΗ εξουσία που ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ κάνει ότι γουστάρει, με νταηλίκι, χωρίς έλεγχο.
Ένα σύστημα που συνεχίζει να καταστρέφει μια χώρα που η ΜΟΝΑΔΙΚΗ λύση είναι η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ εξουσιών: Η δυνατότητα ο πολίτης να διαχειρίζεται «τα του οίκου του» και -κυρίως- να μπορεί να ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ξανά τις δομές διοίκησης, τους θεσμούς.
Όταν σε έρευνα του 2024 (Friedrich-Ebert-Stiftung) υπάρχει η θλιβερή διαπίστωση ότι οι νέοι 15-29 ετών εμπιστεύονται σε ποσοστό 8% τα πολιτικά κόμματα και 18% τους θεσμούς γενικότερα, ο μοναδικός δρόμος δείχνει να είναι η ΑΛΛΑΓΗ, εκ βάθρων. Η αναζήτηση, η ανάδειξη και η εφαρμογή ενός «άλλου δρόμου» διαχείρισης της ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ. Η παραχώρηση εξουσιών και η ανάδειξη των ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ του τοπικού δυναμικού. Η δημιουργία τοπικών σχεδίων ανάπτυξης (ενέργειας, τουρισμού κ.α) και η στήριξη τους από την κεντρική διοίκηση.
Αντ’ αυτού τι έχουμε; Ένα υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για τις τοπικές ΑΥΤΟδιοικήσεις που ΔΥΣΧΕΡΑΙΝΕΙ το έργο τους, που καταργεί Δημοτικές Κοινότητες, που ΔΕΝ αναβαθμίζει το ρόλο και την αξία των συνελεύσεων κατοίκων, των συμμετοχικών διαδικασιών, της συν-δημιουργίας..
Επικεντρώνεται στο πως θα…κερδηθεί η εξουσία, δηλαδή στην αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας. Επικεντρώνεται στο πως θα γίνει μεγαλύτερη…κέντρωση εξουσιών, δεν λύνει δομικά προβλήματα Δήμων και Κοινοτήτων (προσωπικό, χρηματοδότηση κτλ).
Θα μπορούσε να αποτελέσει εφαλτήριο για την πολυπόθητη αλλαγή και αντ΄αυτού είναι ένα άχρωμο, άγευστο νομοσχέδιο που απλά προσπαθεί να ικανοποιήσει τις εκλογικές διαθέσεις των κυβερνώντων και των συν αυτώ..
Μια ακόμα, τεράστια, χαμένη ευκαιρία…
Δυστυχώς δημιουργεί και μια ακόμα αντίθεση ως προς τις προτάσεις και προτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Εδώ και αρκετά έτη έχει δημιουργηθεί ένα ειδικό σώμα εντός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών. Το δίκτυο τοπικών συμβούλων (στο οποίο είμαι ένα από τα 57 Ελληνικά μέλη) με έντονη δράση και παροχή προτάσεων. ΟΧΙ όμως εντός της Ελληνικής επικράτειας. Στην οποία δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ θεσμοθετημένο όργανο που να αντιπροσωπεύει τις Δημοτικές Κοινότητες, όπως για παράδειγμα είναι η ΚΕΔΕ για τους Δήμους. Επιπρόσθετα, αυτή την εποχή που η ΕΕ προωθεί μέσω του νέου Bauhaus (πλαίσιο δράσης για το στεγαστικό ζήτημα) την αξιοποίηση τοπικών πλεονεκτημάτων και των δυνατοτήτων των local communities, η Ελληνική κυβέρνηση προτείνει κάτι που κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, έχοντας ακόμα νωπή την πρόταση για κατάργηση των τοπικών πολεοδομιών από το 2027!!
Ολοταχώς προς τα πίσω …
Να δούμε πως εκφράζεται αυτό στην καθημερινότητα της πόλης μας; Ανάπλαση του 2010 η Περιφέρεια αποφασίζει ότι δεν υπάρχει ανάγκη για δημόσιες, αυτοκαθαριζόμενες, τουαλέτες. Ανάπλαση Λεωφόρου Στρατού μέχρι Περιφερειακό, αποφασίζουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη δημιουργίας κυκλικού κόμβου στο ύψος του Σκλαβενίτη. Δεν προκρίνεται η χρηματοδότηση για τη μελέτη και κατασκευή αναρυθμιστικού έργου στις κοίτες του Τριποτάμου αλλά η αντιπλημμυρική παρέμβαση σε τμήμα αυτού μετά…τις σιδηροδρομικές γραμμές και εκτός του αστικού ιστού. Αντί του προαστιακού τρένου που τόσες δεκαετίες ζητάμε συνολικά ως ΗΜΑΘΙΑ, έχουμε καινούργια διόδια στο Νησέλι.
Από όποια πλευρά και να το μελετήσεις η βάση είναι μια και σαθρή. Καμία, απολύτως καμία, δυνατότητα στις τοπικές κοινωνίες να αναδείξουν και να εκμεταλλευτούν τον τόπο τους όπως επιθυμούν και σχεδιάζουν. Συνεχιζόμενη συγκέντρωση εξουσιών, αέναη εξυπηρέτηση ημετέρων, λεηλασία των ΜΜΕ, παράνομη παρακολούθηση των πολιτών και τεράστια οικονομικά σκάνδαλα.
Αυτά έχουμε, αυτά φαίνεται ότι θέλουν να συνεχίσουν να έχουμε… μα ως πότε;;;
