Επιμέλεια: Στέργιος Ζυγουλιάνος – Συλλέκτης Φωτογραφιών
Στέκει ο Καρατάσος μόνος, στο κέντρο ενός ήσυχου κήπου, σαν να φυλά ακόμη σκοπιά για μια πατρίδα που μόλις είχε αρχίσει να ονομάζεται ελεύθερη. Το σώμα του αγάλματος βαρύ, γειωμένο στο μάρμαρο, κι όμως το βλέμμα του υψώνεται πέρα από τα δέντρα της Νάουσας, προς τους λόφους και τις μνήμες της φωτιάς.
Γύρω του, τα παγκάκια περιμένουν σιωπηλούς επισκέπτες, τα δέντρα ψιθυρίζουν εποχές που αλλάζουν, και η πόλη συνεχίζει τον ρυθμό της. Κι όμως, το άγαλμα δεν ανήκει στο παρόν. Είναι ριζωμένο στο 1822, στις στάχτες της Νάουσας, στις φωνές και στα νερά που έμαθαν να θυμούνται.
Δεν κοιτά τους περαστικούς, τους υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν είναι στιγμή, αλλά στάση. Όπως η δική του, όρθια, σιωπηλή, και αμετακίνητη στον χρόνο.
Γύρω του, τα παγκάκια περιμένουν σιωπηλούς επισκέπτες, τα δέντρα ψιθυρίζουν εποχές που αλλάζουν, και η πόλη συνεχίζει τον ρυθμό της. Κι όμως, το άγαλμα δεν ανήκει στο παρόν. Είναι ριζωμένο στο 1822, στις στάχτες της Νάουσας, στις φωνές και στα νερά που έμαθαν να θυμούνται.
Δεν κοιτά τους περαστικούς, τους υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν είναι στιγμή, αλλά στάση. Όπως η δική του, όρθια, σιωπηλή, και αμετακίνητη στον χρόνο.
