Επιμέλεια: Στέργιος Ζυγουλιάνος – Συλλέκτης Φωτογραφιών
Το χιόνι απλώνεται πλατύ και φωτεινό πάνω στις πλαγιές του Σελίου, σαν λευκή σελίδα που μόλις άνοιξε. Είναι Δεκέμβρης του 1973 και το βουνό, γνώριμο και παλιό, μοιάζει να δοκιμάζει έναν νέο ρόλο, όχι πια μόνο καταφύγιο βοσκών και ταξιδιωτών, αλλά τόπος παιχνιδιού και ελευθερίας.
Σκιέρ διάσπαρτοι στην πλαγιά κατεβαίνουν αδέξια ή θαρραλέα, άλλοι με προσοχή, άλλοι με ενθουσιασμό. Οι φιγούρες τους μικρές μέσα στο τοπίο, όμως γεμάτες κίνηση, κάθε ίχνος στο χιόνι μια πρόβα ισορροπίας, κάθε πτώση ένα γέλιο που δεν αποτυπώνεται στον φακό. Οι σκιές τους μακραίνουν, ακολουθώντας τους σαν δεύτερη μνήμη.
Στο βάθος, τα κτίρια του χιονοδρομικού, απλά, σχεδόν λιτά, στέκουν σαν παρατηρητές μιας νέας εποχής. Εκεί ζεσταίνονται χέρια, ανταλλάσσονται κουβέντες, πίνετε καφές που αχνίζει. Το βουνό έχει αποκτήσει φωνή ανθρώπινη, χωρίς να χάσει τη σιωπή του.
