Υπάρχουν ζευγάρια που ταιριάζουν σαν παζλ. Και υπάρχουν κι εκείνα που ταιριάζουν σαν δύο κομμάτια από παζλ που βρήκες κάτω από τον καναπέ, το ένα δαγκωμένο από τη γάτα, το άλλο ξεβαμμένο από τον ήλιο, και λες, «Δεν γίνεται να ταιριάζουν αυτά τα δύο» κι όμως ταιριάζουν. Με πείσμα. Με νεύρο. Με το ζόρι. Αλλά ταιριάζουν.
Εγώ, η ντεμί αριστερή κοπελίτσα, με το βλέμμα «αντικυβερνητική μέχρι να πέσει ο ήλιος και να τον ξανασηκώσω μόνη μου». Το βλέμμα μου δεν κοιτάει. Απειλεί.
Κι εκείνος, ο απόλυτος, ο κυβερνητικός. Ο άνθρωπος που μπορεί να σου πει «όλα πάνε καλά» ενώ πίσω του καίγεται τοστ, κουζίνα, πολυκατοικία και το whole σύμπαν.
Εγώ: σπίθα. Εκείνος: πυροσβεστήρας.
Εγώ: «όχι». Εκείνος: «ναι».
Εγώ: «άσε με». Εκείνος: «να σου πω κάτι;». Και κάπως αυτό το πράγμα δουλεύει. Θαύμα ή ατύχημα. Ή και τα δύο.
Και να ’σου τώρα, μόνη σαν το λεμόνι η Μπελίτσα. Όχι επειδή με άφησε. Επειδή με άφησε ο εγκέφαλός μου από την πολλή σκέψη. Κλασική ντεμί αριστερή, πρώτα σκέφτομαι, μετά ξανασκέφτομαι, μετά κουράζομαι από τη σκέψη.
Αλλά τον έχω τον «Απόλυτο» ΜΟΥ, που γίνεται το πιο επικίνδυνο πολιτικό πάθος. Για να μου θυμίζει ότι, όσο κι αν φωνάζω για θεσμούς, ανακοινώσεις και αποφάσεις, το πραγματικό πάθος δεν γράφεται σε ΦΕΚ. Γράφεται πάνω μας. Γιατί εγώ ανάβω με το παραμικρό και με το παραμικρό του ανάβω διπλά.
Και πάμε στο συνέδριο του Απόλυτου Έρωτα. Εσείς μπαίνετε σοβαροί, με ύφος «ήρθαμε για διάλογο». Ποιον διάλογο, χρυσά μου; Εγώ στην πόρτα είμαι ήδη σε άλλο επίπεδο.
Στέκομαι εκεί σαν τελετάρχης κουνελάκι, με κορδέλες, με χαμόγελο, με νεύρο, και σας φοράω καρδούλες ΠΑΣΟΚ και καρδούλες Απόλυτου Έρωτα πριν προλάβετε να πείτε «καλησπέρα». Όχι μία. Όχι δύο. Τρεις. Γιατί έτσι είμαι. Υπερβολική, τρυφερή και επικίνδυνη ταυτόχρονα. Σας ραντίζω με έρωτα και πολιτικό υπονοούμενο σαν να κάνω αγιασμό με πάθος. Και συνεχίζω. Γιατί στο συνέδριο του Απόλυτου Έρωτα δεν μπαίνεις. Σε παραδίδω.
Και τότε εμφανίζεται το πνεύμα του Τσακ Νόρις στο Συνέδριο, να βάλει τάξη στις γραμμές, γιατί κάθε φορά που η Αγραμπελή μιλάει, ένας άγγελος της Αντιπολίτευσης χάνει το φτερό του.
Και μέσα σε όλο αυτό, η σταθερά του Δουκάτου του Never on Sunday. Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν γερνούν ποτέ, ο μύθος του Τσακ Νόρις και η αίσθηση ότι η κυβέρνηση είναι σαν το κουμπί «Αποδοχή όλων των cookies». Δεν ξέρεις τι δέχεσαι, αλλά το πατάς για να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Και το καλύτερο Τσακ; Δεν σε αντιγράφει κανένας θεσμός Τσακ. Σε αντιγράφουν τα αγόρια του, οι βεζίρηδες του χάους. Κι αυτός μαζί. Μας έφυγες νωρίς, Τσακ. Αλλά το πνεύμα σου συνεχίζει να κάνει κουμάντο.
Μην κάνετε καμιά βλακεία τώρα, μας βλέπει ο Τσακ.
Η μικρή θεία του Τσακ
Κι εκείνος, ο απόλυτος, ο κυβερνητικός. Ο άνθρωπος που μπορεί να σου πει «όλα πάνε καλά» ενώ πίσω του καίγεται τοστ, κουζίνα, πολυκατοικία και το whole σύμπαν.
Εγώ: σπίθα. Εκείνος: πυροσβεστήρας.
Εγώ: «όχι». Εκείνος: «ναι».
Εγώ: «άσε με». Εκείνος: «να σου πω κάτι;». Και κάπως αυτό το πράγμα δουλεύει. Θαύμα ή ατύχημα. Ή και τα δύο.
Και να ’σου τώρα, μόνη σαν το λεμόνι η Μπελίτσα. Όχι επειδή με άφησε. Επειδή με άφησε ο εγκέφαλός μου από την πολλή σκέψη. Κλασική ντεμί αριστερή, πρώτα σκέφτομαι, μετά ξανασκέφτομαι, μετά κουράζομαι από τη σκέψη.
Αλλά τον έχω τον «Απόλυτο» ΜΟΥ, που γίνεται το πιο επικίνδυνο πολιτικό πάθος. Για να μου θυμίζει ότι, όσο κι αν φωνάζω για θεσμούς, ανακοινώσεις και αποφάσεις, το πραγματικό πάθος δεν γράφεται σε ΦΕΚ. Γράφεται πάνω μας. Γιατί εγώ ανάβω με το παραμικρό και με το παραμικρό του ανάβω διπλά.
Και πάμε στο συνέδριο του Απόλυτου Έρωτα. Εσείς μπαίνετε σοβαροί, με ύφος «ήρθαμε για διάλογο». Ποιον διάλογο, χρυσά μου; Εγώ στην πόρτα είμαι ήδη σε άλλο επίπεδο.
Στέκομαι εκεί σαν τελετάρχης κουνελάκι, με κορδέλες, με χαμόγελο, με νεύρο, και σας φοράω καρδούλες ΠΑΣΟΚ και καρδούλες Απόλυτου Έρωτα πριν προλάβετε να πείτε «καλησπέρα». Όχι μία. Όχι δύο. Τρεις. Γιατί έτσι είμαι. Υπερβολική, τρυφερή και επικίνδυνη ταυτόχρονα. Σας ραντίζω με έρωτα και πολιτικό υπονοούμενο σαν να κάνω αγιασμό με πάθος. Και συνεχίζω. Γιατί στο συνέδριο του Απόλυτου Έρωτα δεν μπαίνεις. Σε παραδίδω.
Και τότε εμφανίζεται το πνεύμα του Τσακ Νόρις στο Συνέδριο, να βάλει τάξη στις γραμμές, γιατί κάθε φορά που η Αγραμπελή μιλάει, ένας άγγελος της Αντιπολίτευσης χάνει το φτερό του.
Και μέσα σε όλο αυτό, η σταθερά του Δουκάτου του Never on Sunday. Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν γερνούν ποτέ, ο μύθος του Τσακ Νόρις και η αίσθηση ότι η κυβέρνηση είναι σαν το κουμπί «Αποδοχή όλων των cookies». Δεν ξέρεις τι δέχεσαι, αλλά το πατάς για να συνεχίσεις τη ζωή σου.
Και το καλύτερο Τσακ; Δεν σε αντιγράφει κανένας θεσμός Τσακ. Σε αντιγράφουν τα αγόρια του, οι βεζίρηδες του χάους. Κι αυτός μαζί. Μας έφυγες νωρίς, Τσακ. Αλλά το πνεύμα σου συνεχίζει να κάνει κουμάντο.
Μην κάνετε καμιά βλακεία τώρα, μας βλέπει ο Τσακ.
Η μικρή θεία του Τσακ
