Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά.
Την ειρήνη, που έδωσε ο Χριστός στους μαθητές του, φίλοι αναγνώστες, προσφέρει και σε όσους τη ροή των αιώνων Τον συναντούν στον δρόμο της ζωής.
Όμως, δυστυχώς, ο άνθρωπος δεν δέχτηκε την ειρήνη που του πρόσφερε Εκείνος. Προτίμησε να τη βρει μόνος του σε άλλους δρόμους. Κουράστηκε, πληγώθηκε, έχυσε ίδρωτα και αίμα, αλίμονο, χωρίς αποτέλεσμα. Μάταιες οι προσπάθειες και οι θυσίες του. Και έφτασε νοσταλγός της ειρήνης και αναζητητής έως τους δικούς μας καιρούς. Δεν διδάχθηκε από την πικρή πείρα του παρελθόντος. Από τις εκατόμβες των νεκρών και τις στρατιές των πληγωμένων. Από τα ερείπια που τόσο μόχθησε για να ανοικοδομήσει. Έτσι, εξακολουθεί και σήμερα την ίδια τακτική. Αναζητά την ειρήνη εκεί που δεν υπάρχει και χτίζει το οικοδόμημά της σε σαθρά θεμέλια.
Ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητά την ειρήνη της ψυχής στη γνώση και την τεχνική, στην υλική πρόοδο και την οικονομική αυτάρκεια. Πόσο απατάται, το αποδεικνύουν τα πράγματα. Τα γεγονότα που ζούμε καθημερινά. Παρά το πλήθος των γνώσεων και τις τεχνικές κατακτήσεις μας, παρά τις ανέσεις και την υλική αφθονία που μας προσφέρει ο σημερινός πολιτισμός, η ζωή μας είναι ανήσυχη, ταραγμένη. Η αγωνία και το άγχος έχουν καταντήσει μόνιμη κατάσταση στο χώρο της ψυχής. Είπαν, και ίσως είναι σωστό, πως ο εικοστός αιώνας που πέρασε δεν θα έπρεπε να ονομάζεται αιώνας του ατόμου και της αστροναυτικής, αλλά αιώνας του άγχους. Οι νευρώσεις και οι ψυχοπάθειες, ως αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής ανησυχίας, έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο σήμερα, (στον 21ο αιώνα), ώστε οι πολυάριθμες νευρολογικές κλινικής και τα άσυλα για ψυχοπαθή σεις στις προηγμένες χώρες της Δύσης δεν έχουν χώρο για άλλους τροφίμους.
Η απεγνωσμένη προσπάθεια του σημερινού ανθρώπου να απαλλαγεί από το άγχος αποδεικνύουν, εκτός των άλλων, και τα μέσα ψυχαγωγίας που χρησιμοποιεί.
Άλλοτε θορυβώδη, όπως το ποδόσφαιρο, και άλλοτε εξωφρενικά, όπως τα μοντέρνα κινηματογραφικά και θεατρικά έργα, που υπηρετούν το «παράλογο», αποτελούν μία διέξοδος για την ψυχή που ασφυκτιά. Η ανησυχητική διάδοση επίσης των διαφόρων ναρκωτικών και παραισθησιογόνων, κυρίως ανάμεσα στα νιάτα, στον ίδιο λόγο πρέπει να αποδοθεί. Ακόμα και οι μοντέρνα τέχνη, σαν έκφραση του περιεχομένου της ψυχής, αυτή την εσωτερική σύγχυση και αγωνία εκφράζει με τα δικά της σχήματα.
Πενιχρά απέδειξε η πραγματικότητα, τα αποτελέσματα και τις άλλες επίπονες ανθρώπινης προσπάθειας για την εξασφάλιση της ειρήνης στον κόσμο. Γιατί ο άνθρωπος προσπάθησε να θεμελιώσει και τούτη την ειρήνη, μακριά από την αλήθεια του Θεού, στις διπλωματικές συνεννοήσεις και στην ίδρυση Διεθνών Οργανισμών και τη σύγκριση διασκέψεων, («κορυφής» ή «βάσεως», αυτό δεν έχει σημασία). Το μόνο που κατάφερε με όλα αυτά ήταν να μεταβάλει το θερμό πόλεμο σε ψυχρό, δηλ. τον πόλεμο των όπλων σε διπλωματικό πόλεμο, σε πόλεμο ιδεολογιών και οικονομικών συμφερόντων. Οι «μεγάλοι» δεν επιβάλλουν τώρα τις ιδεολογίες τους με τα όπλα, αλλά με το χρήμα. Χωρίς, βέβαια, τούτο να σημαίνει πως οι Διεθνές Οργανισμοί και οι διασκέψεις κατάφεραν να εξαλείψουν από τον κόσμο τους πολέμους των όπλων. Τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής και οι καθημερινές σχεδόν τρομοκρατικές ενέργειες σε ολόκληρη τη γη, ακόμα και αν θέλαμε να το πιστέψουμε, δεν θα μας άφηναν.
Πίσω από τα διπλωματικά χαμόγελα και τις θεατρικές χειραψίες των «μεγάλων» της γης, κρύβεται το μίσος, η διαίρεση, η βία, η τρομοκρατία, η καταπίεση των αδυνάτων από τους δυνατούς. Ο θόρυβος που γίνεται για την ειρήνη στις ημέρες μας, δεν σημαίνει αναγκαστικά πρόοδος στην επιδίωξή της. Αντίθετα, τούτος ο θόρυβος μαρτυρεί ότι και αυτή ακόμα η ιερή υπόθεση της ειρήνης κατάντησε αντικείμενο φτηνής προπαγάνδας στα χείλη καπήλων που έπνιξαν στο αίμα ολόκληρους λαούς και εξακολουθούν να τους καταπιέζουν κάτω από την τυραννία των ολοκληρωτικών συστημάτων τους.
Γι’ αυτό, θα έλεγε κανείς, πως ολόκληρη η σημερινή ανθρωπότητα με κάθε της εκδήλωση επαναλαμβάνει την κραυγή των ανθρώπων της εποχής του Προφήτη. «Ειρήνη, ειρήνη και πού έστιν ειρήνη;» (Ιερέμ. Στ’ 14).
