Του Θανάση Μελετίδη
Αφού ο Γύπας κατάφερε να κερδίσει στις εκλογές της Ζούγκλας, άρχισε τα τηλέφωνα, συμβουλευόμενος μια λίστα που από μέρες είχε ετοιμάσει, για να συνθέσει τη νέα του κυβέρνηση.
Πρώτα, όμως, σκέφτηκε πως θα έπρεπε να εξασφαλίσει προσωπικούς συμβούλους που θα αφορούσαν σε όλα τα σημαντικά πόστα: «Σιγά μην αφήσω τους άλλους να μου κάνουν τον ειδικό! Μόλις κάνουν «πατάτες», θα τους δείχνω εγώ τη λύση κι εκείνοι όχι μόνο θα νιώθουν υποχρεωμένοι που εξαρτώνται από εμένα, αλλά και θα αναγκάζονται να αναφέρουν το όνομα «Γύπας»! Άμα τους αφήσω μπορεί να γίνουν δημοφιλείς και να πριονίσουν την καρέκλα μου…Χε! Χε!».
Με το σκεπτικό αυτό στελέχωσε το γραφείο του με καμιά δεκαριά Κουκουβάγιους και Κουκουβάγιες που ήταν όλοι και όλες πανεπιστημιακοί/ες δάσκαλοι/ες. Δεν τον ενδιέφερε καθόλου η φατρία στην οποία ανήκαν : «Ούτε που θα καταλάβουν τι τους θέλω. Θα τους εγκωμιάζω … μειδιώντας… ειρωνικά – μην «το πάρουν κι επάνω τους» – και δε θα τους ξέρει ούτε η μάνα τους. Εγώ, εγώ, εγώ να δείχνω πως είμαι η αυθεντία. Εξάλλου δε θα έχω ούτε είκοσι συμβούλους που είχε φτάσει να έχει εκείνος ο πρόεδρος, ο Ποδηλατάκιας, που τους τάισε σε δυο τρία χρονάκια κάνα δυο εκατομμύρια ευρώ και ποιος ξέρει πόσα άλλα κάτω από το τραπεζομάντιλο … Βρε! Μπας κι είχε δίκιο που έλεγε «λεφτά υπάρχουν!»; … και μετά δεν έμεινε στη Ζούγκλα ούτε κληματσίδα … Πού να βρίσκεται τώρα; Είναι, άραγε, αλήθεια πως κάνει μαθήματα δημοκρατίας στα άγρια θηρία της Σαβάνας; Αααα! πα! παααα! Εγώ μπροστά του είμαι άγιος!», σκεφτόταν απόλυτα ικανοποιημένος για το πανούργο του σχέδιο που το χαρακτήριζε γατίσιο…
Κατόπιν τηλεφώνησε σε κάποιον που τον προόριζε για αντιπρόεδρο:
- Έλα, Τρελοπίθηκε! Σκέφτομαι να σε κάνω αντιπρόεδρο. Συμφωνείς;
Αντί να ακούσει κάποια απάντηση, άκουσε από εκείνον κάτι άναρθρα επιφωνήματα, τον γιο του να του φωνάζει να δεχτεί : «Μπαμπά, να δεχτείς για να έχω μέσο στο σχολείο. Θέλω να βγω σημαιοφόρος»! και αμέσως μετά και τη γυναίκα του: «Να δεχτείς, ρε κουτορνίθι! Χρειάζομαι πολλά λεφτά, για να σε ταΐζω με τα αγαπημένα σου βιολογικά τρόφιμα και για να αγοράζω τις γαλλικές κρέμες προσώπου που πασαλείβεσαι όλη μέρα για να γυαλίζει η μούρη σου!».
- Δεχ…βλ…ρου… Δέχομαι! Δέχομαι! κατάφερε με χίλιους κόπους να αρθρώσει.
- Μπράβο! Έλα το μεσημέρι στα γραφεία. Κλείνω, γιατί έχω δουλειά:
«Ετούτος είναι τελείως σαλεμένος! Ό,τι πρέπει για αντιπρόεδρος! Αυτός θα τρώει το μπινελίκι …και… χε! χε! θα φάει στο τέλος και όλο το ξύλο! Χου! Χου! Είμαι πολύ έξυπνος σκέφτηκε και ευθύς στάθηκε μπρος στο μεγάλο του καθρέφτη, για να καμαρώσει – για πολλοστή φορά τη μέρα εκείνη – τον εαυτό του: τη γαμψή του μύτη, τα τεράστια νύχια του, τις μεγάλες του φτερούγες …
Ύστερα τηλεφώνησε στον Κάστορα που ήταν ένας από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της Ζούγκλας:
-Έλα, Κάστορα. Γύπας εδώ. Σε προορίζω για το πόστο του αρχηγού υγείας της Ζούγκλας…
- Μαααα … πρόεδρε, εγώ δε γνωρίζω τίποτα για την υγεία. Δε με βάζεις στο πόστο ανέγερσης κτιρίων και παράνομων παραθαλάσσιων;
- Σε ρώτησα τις ξες; Δέχεσαι, ρε, ή όχι; ούρλιαξε ο Γύπας.
- Δέχομαι! Δέχομαι!
«Σιγά που δε θα δεχόσουν. Μόλις δείτε καρέκλα ορμάτε! Να σε βάλω να κάνεις οικοδομές; μπα! Τι θα με χρειάζεσαι τότε; Θες να οικοδομείς, εεεε; για να κάνεις πελατειακές σχέσεις, για να γίνεις επιφανής και για να αρχίσεις να λιγουρεύεσαι τη δική μου καρέκλα; Τρελός παπάς θα σε βάφτισε», σκεφτόταν την ώρα που έκλεινε το τηλέφωνο.
Συνέχισε τα σχετικά τηλεφωνήματα όλο το βράδυ και προς τα ξημερώματα είχε ολοκληρώσει τη σύνθεση της νέας του κυβέρνησης:
Αρχηγός φυτικής παραγωγής έγινε ο Λαβράκιας, αλιείας ο Ακρίδας, οικονομικών ο Τζιτζίκας, τουρισμού ο Γουρούνης, μεταφορών ο Χελώνας, παιδείας ο Μπούφος … Εξαίρεση, στο κυρίως … σκεπτικό του, ήταν ο αρχηγός των σωμάτων ασφαλείας. Εκεί δεν μπορούσε να το ρισκάρει και έβαλε για αρχηγό τους τον Αστακό συνεπικουρούμενο από καμιά χιλιοστή σκαντζόχοιρους.
Κατόπιν άρχισε να απαντά με γραπτά μηνύματα στις δεκάδες αναπάντητες κλίσεις που είχαν όλο το βράδυ μαζευτεί στο δύο τη τάξει τηλεφωνικό του νούμερο και στις οποίες συγγενείς και φίλοι τού ζητούσαν … «βόλεμα» που το ονόμαζαν «ηθική αποκατάσταση από τις προηγούμενες αδικίες»! Έτσι διόρισε καμιά πεντακοσαριά γενικούς γραμματείς, άλλους τόσους συμβούλους και έδωσε άδεια για ίδρυση καμιάς εκατοστής Μ.Κ.Ο. (Μεζέδες και Ούζα).
Ικανοποιημένος που ξεμπέρδεψε, αποφάσισε να πάει να κοιμηθεί δυο τρεις ωρίτσες, αφού το μεσημέρι είχε συγκέντρωση στα κεντρικά γραφεία της παράταξης. Δυστυχώς γι’ αυτόν, μόλις αποκοιμήθηκε, τον ξύπνησε η καμαριέρα του:
- Πρόεδρε, ξύπνα. Ήρθε ο ψυχίατρος για τη θεραπεία.
Πετάχτηκε ιδρωμένος και αλαφιασμένος :
- Εκατό φορές σάς το είπα! Δεν είμαι τρελός! τσίριξε …
