(Ο τίτλος δικός μας, αλλά το κείμενο του αναγνώστη μας Γιάννη Αμπεριάδη. Διαβάστε το και κάπου θα καταλήξετε κι εσείς, όπως κι εμείς…)
Να λοιπόν που και η φετινή σχολική χρονιά τελείωσε και κάποιοι μαθητές αποφάσισαν να ξεφορτωθούν ένα μεγάλο βάρος που είχαν στους ώμους τους όλη τη χρονιά. Βιβλία όχι απλώς πεταμένα αλλά σκισμένα σελίδες-σελίδες, κομμάτι-κομμάτι στη γέφυρα προς Πανόραμα Βέροιας. Φυσικά τώρα μπορούν ανέμελα να χαρούν το καλοκαίρι μιας που ο φορολογούμενος πολίτης, πληρώνει εκτός από τα βιβλία που τους δόθηκαν και την αρμόδια Υπηρεσία του «κακού» Δήμου να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και για να μην παρεξηγηθώ, οι περισσότεροι από εμάς στην ηλικία τους, πετάξαμε βιβλία, άλλοι κάψανε βιβλία (στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα), αλλά σε αυτό το χάλι δεν φτάναμε ποτέ. Δεν ξέρω αν για όλα αυτά φταίει το σύστημα, τα μνημόνια, οι αρχές που δίνουμε στα παιδιά μας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η εικόνα, δεν πρέπει να αντικατοπτρίζει τον Έλληνα και την Πατρίδα που όλοι λατρεύουμε. Ποιος Δάσκαλος και ποιος Καθηγητής θα τολμούσε στη σημερινή εποχή να βάλει τα παιδιά να καθαρίσουν την αυλή του σχολείου τους από τα σκουπίδια που τα ίδια πέταξαν; Θα είχαμε επαναστατήσει όλοι οι γονείς!!! Και όμως και αυτό ήταν ένα είδος εκπαίδευσης σεβασμού προς το περιβάλλον. Εμείς ξέραμε ότι αν πετάξουμε κάτι, θα μας βάλει ο Δάσκαλός ή ο Καθηγητής της φυσικής αγωγής να το μαζέψουμε. Γιατί άραγε μας κακοφάνηκε όταν υπήρξε δειλά η σκέψη δανεισμού των βιβλίων από την προηγούμενη τάξη;
Πέρα από τα παραπάνω, εύχομαι σε όλους τους μαθητές ένα ξένοιαστο καλοκαίρι, καλή επιτυχία και ευόδωση των προσπαθειών που κατέβαλαν όλη τη χρονιά.
