Ξεχάστε πλέον ότι ξέρατε μέχρι σήμερα για τις κουβέντες γυναικών στους καφέδες και στις παρέες. Κυρίως των γυναικών μετά τα 45 που, οι περισσότεροι, φαντάζεστε ότι αναλώνονται σε ελαφριά ή «καυτά» θέματα. Η πλειοψηφία των γυναικών 45 και άνω που γνωρίζω βρίσκονται σε μια φάση που έχουν φορτωθεί σχεδόν όλα τα προβλήματα απ’ τη μια, ενώ απ’ την άλλη αρχίζουν να διαπιστώνουν ότι οι αντοχές και οι ανοχές τους δεν είναι πλέον οι ίδιες.
Είναι οι γυναίκες που έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους είτε μόνες, ή, σπανίως, με τη βοήθεια των συζύγων τους, έχουν το άγχος της διατήρησης της δουλειάς τους σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές που οι εργοδότες προτιμούν τις νεαρές με προγράμματα και χαμηλούς μισθούς, που αρχίζουν να υπολογίζουν εάν βγαίνουν τα συντάξιμα, που σπουδάζουν παιδιά με ένα μισθό εάν είναι μόνες ή στη καλύτερη με 2 μισθούς (συν αυτόν του συζύγου) που τσίμα-τσίμα φτάνουν για τις σπουδές των παιδιών, τα καθημερινά έξοδα και τα χαράτσια, έχουν περιορίσει κατά πολύ τα παλιά «γούστα» στην αγορά, στα κομμωτήρια και στις εξόδους, έχουν επωμιστεί ψώνια, δουλειές σπιτιού, μαγείρεμα, εξωτερικές δουλειές, ανάμεσα στην 8ωρη υποχρέωση της εργασίας, με το άγχος των μειώσεων και των απολύσεων κι όλα αυτά μόνο σε ότι αφορά τη δική της οικογενειακή ζωή.
Διότι απ’ την άλλη αρχίζουν να περνούν στα δύσκολα και οι γονείς ή τα πεθερικά που προχωρούν στα γηρατειά και αρχίζουν να έρχονται τα προβλήματα υγείας, τα νοσοκομεία και η φροντίδα τους από την κόρη ή τη νύφη η οποία μοιράζεται και σ’ αυτό το κομμάτι. Κι όσο μεγαλώνουν οι γονείς μεγαλώνει και το… τρέξιμο.
Κι όσο μεγαλώνουν τα παιδιά και τελειώνουν τις σπουδές τους τόσο αυξάνεται και το άγχος της αποκατάστασής τους. Σε όλα αυτά τα μέτωπα, στο κέντρο αντιμετώπισής τους, βρίσκεται πλέον αυτή η γυναίκα των 50 πλην κάτι ή 50 συν κάτι, που αναλαμβάνει ρόλο τιραμόλα και τραβιέται σαν λάστιχο από όλους. Από οικιακές και οικογενειακές υποχρεώσεις, από παιδιά, από γονείς, από εργοδότες ή από πελάτες εάν είναι επαγγελματίες και πάντα υπό την απειλή μίας δύσκολης κλιμακτηρίου που έρχεται και αποδυναμώνει περαιτέρω τις ψυχικές της δυνάμεις.
Για ποιες «ξέγνοιαστες» γυναίκες που δεν έχουν ανάγκη, μιλάμε λοιπόν; Το τελευταίο που ΔΕΝ σκέφτονται οι περισσότερες είναι ο εαυτός τους και τα θέλω τους. Διότι και να τα διεκδικήσουν –εάν τις παίρνει- κανείς δεν μπορεί να τα ικανοποιήσει, πλην ελαχίστων ίσως εξαιρέσεων, ενός συζύγου ή συντρόφου με κατανόηση και ανεπτυγμένο το ένστικτο της προσφοράς και της συμπαράστασης (ψύλλοι στα άχυρα δηλαδή), αφού το μεγαλύτερο ποσοστό των ανδρών παραμένουν παιδιά που θέλουν κι αυτοί με τη σειρά τους φροντίδα και επιβεβαίωση από μια γυναίκα.
Πριν μιλήσετε λοιπόν ελαφρά τη καρδία γι’ αυτές, μπείτε λίγο στη θέση τους και σκεφτείτε αν θα τα αντέχατε όλα αυτά μαζί, καθημερινά!
Σοφία Γκαγκούση
