Πληθαίνουν όλο και περισσότερο οι ενδείξεις για πρόωρες εκλογές. Και μιλάμε για τις υποχρεωτικές πρόωρες εκλογές που θα γίνουν λόγω της αναμενόμενης μη ανάδειξης Προέδρου Δημοκρατίας το Φεβρουάριο. Η κυβέρνηση βέβαια θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες και θα καταφύγει σε όλες τις μεθοδεύσεις προκειμένου να μπορέσει να συγκεντρώσει τις απαραίτητες 180 ψήφους βουλευτών για την εκλογή του Προέδρου. Τελευταία μεθόδευση, η διαρρέουσα υποψηφιότητα του «κεντρώου» Δημήτρη Αβραμόπουλου, που ίσως θα ήταν αποδεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από ανεξάρτητους βουλευτές.
Όμως το «πάνω χέρι» στις εξελίξεις, όπως αυτό προκύπτει από τη διαφαινόμενη υπεροχή του στην προτίμηση του εκλογικού σώματος, το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει δηλώσει κατηγορηματικά ότι Πρόεδρος θα εκλεγεί από νέα Βουλή, που θα εκφράζει τη γνήσια βούληση του λαού. Μπορεί αυτός να είναι ο Αβραμόπουλος, γιατί όχι και ο Καραμανλής, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εκλέξει «δικό του» Πρόεδρο, άσχετα αν θα προέρχεται ακόμη και από τον χώρο της Κεντροδεξιάς.
Κάποιοι όμως κάνουν λόγο για πρόωρες βουλευτικές εκλογές ακόμη και πριν την Προεδρική εκλογή, καταμεοίς του χειμώνα. Ποιον όμως θα συνέφερε μια τέτοια «κατεπείγουσα» αλλά και απόλυτα παρακινδυνευμένη εκλογική αναμέτρηση; Πιστεύει η κυβέρνηση ότι το κλίμα για τυχόν επιτυχία της θα είναι καλύτερο πριν την Προεδρική εκλογή, ενώ μετά από το ενδεχόμενο αδιέξοδο της εκλογής αυτής τα πράγματα θα χειροτερεύσουν περισσότερο σε βάρος της; Και μήπως σ’ αυτό το σενάριο για άμεση προσφυγή στις κάλπες εντάσσεται η κινητοποίηση του κυβερνητικού συνεταίρου, του ΠΑΣΟΚ, ώστε να υπάρξει η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη συσπείρωση και να συγκρατηθεί έτσι το ποσοστό του κόμματος σ’ αυτό των εκλογών του 2012, ώστε να συνεχίσει να αποτελεί το κόμμα αυτό αξιόλογο και υπολογίσιμο σε βουλευτικές έδρες σύμμαχο της Ν.Δ.; Και μήπως στο ίδιο σενάριο εντάσσεται και το «αντάρτικο» και εκατέρωθεν υβρεολόγιο βουλευτών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, των με κατά των δε;
Πάντως μία είναι η πραγματικότητα. Χάθηκε πολύς χρόνος για την κυβέρνηση να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση των πολιτών και οι εκλογές πλησιάζουν. Η υπομονή του λαού έχει εξαντληθεί στο έπακρο, με την ανεπανάληπτη φοροκαταιγίδα και την πρωτοφανή συρρίκνωση του εισοδήματός του. Φως δεν βλέπει από πουθενά και τα χρόνια περνούν. Άπιαστο όνειρο φαντάζει ένα καλύτερο μέλλον για τους νέους μας, που δεν έφταιξαν σε τίποτα για το κατάντημα της χώρας. Και που κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τους εξηγήσει, πώς είναι δυνατόν αυτοί που έφεραν τον τόπο σ’ αυτήν την τραγική κατάσταση, όχι μόνο να κυκλοφορούν ελεύθεροι, αλλά και κάποιοι απ’ αυτούς να συνεχίζουν να μας εξουσιάζουν.
Τ.Π.
