Πώς γίνεται και συμβαίνει, συνήθως, αυτό που κυνηγάς να μην έρχεται ποτέ. Έτσι έπαθε και η κυβέρνηση με την πολυπόθητη ανάπτυξη και την πολιτική σταθερότητα. Όσο τα κυνηγάει τόσο αυτά το σκάνε και κρύβονται μετρώντας (5-10-15-20-25…) πίσω από τα δένδρα.
Αυτό το τζα και βγαίνω περιμένει ο πρωθυπουργός, αυτό το τζα και βγαίνω περιμένει και ο Τσίπρας, αυτό το τζα και μπαίνω περιμένει και το Ποτάμι για τη βουλή. Γενικώς έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια γκρίζα προεκλογική περίοδο, εγκλωβισμένη σε αδιέξοδα που κανείς δεν φαίνεται ότι μπορεί να διαχειριστεί με τον αέρα του ηγέτη.
Τσίπρας-Θεοδωράκης άρχισαν να «παίζουν» πιο δυνατά στα ΜΜΕ με συνεντεύξεις που δεν νομίζω ότι είναι τυχαίες χρονικά. Νέα κόμματα άρχισαν να ξεφυτρώνουν, όπως οι «Ρίζες» του κ. Μπαλτάκου που σε συνδυασμό με μια «Εληά» και ένα “Ποτάμι” φέρνουν πιο κοντά στη φύση και στην ελληνική γη, το πολιτικό σκηνικό: Βουκολικόν!
Και οι έλληνες ψηφοφόροι, ως πρόβατα επί σφαγή, βελάζουν παραπατώντας στα κατσάβραχα, αφού δεν ξέρουν, από πού και τί ακριβώς θα σκάσει μύτη… Η ανάπτυξη, κανένα νέο μνημόνιο ή καμία κάλπη; Δεν κατεβαίνει έτσι γάλα μάνα μου! Πρέπει να ηρεμήσει το ζώο να φάει το χορταράκι του να χορτάσει, να γύρει χάμω στην πέτρα, να θρέψει και καμιά ελπίδα και μετά άρμεξέ το με την ησυχία σου... Γνωστή η μέθοδος.
Όμως όταν κι ο τσομπάνος, ο αρχηγός, δεν ξέρει κατά ποιό μαντρί να πιάσει και ποιό να αφήσει, τί να σου κάνει και το κοπάδι.
Έτσι και η κυβέρνηση… Ποιό μαντρί να πρωτοπιάσει… Της τρόϊκας, του ΔΝΤ, των Τραπεζών, το δικό της; Τί να κάνει ένας Σαμαράς με έναν Βενιζέλο από δίπλα που δεν του γεννούν πλέον τα πρόβατα στο δικό του μαντρί;
Κι έτσι λοιπόν, όσο την κυνηγούν την πολιτική σταθερότητα τόσο αυτή ρευστοποιείται και τρέχει στάζοντας σαν μέλι ανάμεσα στα δάχτυλα. Κι όσο την υπόσχονται άλλο τόσο τη φοβούνται… Δεν είναι ζωή αυτή μάνα μου! Και περιμένουν και το Eurogroup από βδομάδα, να δουν αν θα στρώσουν τα χαλιά ή όχι… Στρες τεστ!
Σοφία Γκαγκούση
