Από το βουνοχώρι ο επισκέπτης μου σήμερα. Ορεσίβια λεβεντιά σε κορμί γεροντικό. Βλέμμα ζωηρό, να σε τρυπάει. Γεμάτο μηνύματα και αισιοδοξία.
Και απαιτήσεις: «Γράψε για το χριστουγεννιάτικο δέντρο!».
Τί να γράψω εγώ για κάτι που γραφήκανε τόσα;
«Μας έστειλε από την Αθήνα ο κουμπάρος το δώρο του. Χριστουγεννιάτικο δέντρο, μας είπε στο τηλέφωνο. Πάει ζουρλάθηκε ο κουμπάρος. Εμείς έχουμε το δάσος, αυτός μας στέλνει το δέντρο. Και να ήταν δέντρο! Από δίπλα τα επίλοιπα, για να το στολίσουμε: Μπαλίτσες άσπρες, κόκκινες, πράσινες, πολύχρωμες. Ψάχνω για τη φάτνη, ψάχνω για το αστέρι, ψάχνω για αγγέλους που δοξολογούνε και για βοσκούς που προσκυνούνε. Βρε κουμπάρε, σε γέλασαν και σου έδωσαν λειψό το δέντρο. Καν τίποτε! Μπαλίτσες και λαμπίτσες μόνο. Αλλιώς τα έχουμε τα Χριστούγεννα εμείς εδώ ψηλά. Αλλιώς το θέλουν η θρησκεία και η παράδοση. Εσείς εκεί γιατί τα χαλάτε;».
Ρώτησα να μάθω την απάντηση του κουμπάρου. Και την παραθέτω, ακριβώς όπως την άκουσε ο επισκέπτης μου. Γεμάτη πίκρα και παράπονο:
«Πάνε τα Χριστούγεννα που ξέραμε. Καλά που έχουμε στη γειτονιά μας κάποια παιδιά, να μας θυμίζουν με τα κάλαντά τους ότι «Χριστός γεννάται σήμερα» και να μας καλούν να δούμε νοερά «πού εγεννήθη ο Χριστός». Έθιμα τα λεν όλα κάποιοι, γιατί έτσι το θέλουν οι τρανοί του κόσμου. Έθιμο η μεγαλύτερη μέρα του ανθρώπου. Έθιμο και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και δε θέλουν ν’ ακούσουν για φάτνη και για αστέρι των μάγων. Σύμβολα τα είπαν, αποπροσανατολιστικά. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στις πλατείες και στα σαλόνια τους είναι διακόσμηση απλή, αυτό που αποκαλούν «ντεκόρ» οι ξενόγλωσσοι. Και τον Άγιο Βασίλη δεν τον συσχετίζουν με τον εκ Καισαρείας Άγιο της εκκλησίας, αλλά τον θέλουνε να έρχεται με τάρανδους από τη μακρινή Φιλανδία. Και σεις εκεί στα βουνοχώρια της Ημαθίας ψάχνετε δέντρο με φάτνη και με το αστέρι των μάγων…».
Τα άκουσε ο ορεσίβιος γεροντάκος και πόνεσε. Τα έβαλε στο ντουρβά της ψυχής του και μου τα έφερε να τα γράψω στην εφημερίδα. Και με… μεγάλα γράμματα:
«Για να το ξέρουν πως αντέχουμε. Πως καταλάβαμε τα σχέδια και τα προγράμματά τους. Πως δε ζητούν να πάρουν μόνο το χαμόγελό μας, αλλά και την ψυχή μας. Να μας αφανίσουν θέλουν. Να μας γονατίσουν για να μπορέσουνε να ξεριζώσουν την αγάπη μας για τη θρησκεία, να ξεριζώσουν την πίστη από τους Έλληνες. Αντέξαμε τεσσάρων αιώνων απάνθρωπη σκλαβιά των Τούρκων. Θα αντέξουμε και τη δικά τους. Και είναι γελασμένοι αν πιστεύουν πως επειδή έβγαλαν το Χριστό από τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, θα μπορέσουν να τον βγάλουν και μέσα από την καρδιά μας. Γράψτα!».
Μπορούσα να κάνω κι αλλιώς;
Επίκαιρος
