Καθήκον θλιβερό μια νεκρολογία προσφιλών προσώπων, αλλά όταν τα πρόσωπα αυτά είναι τόσο αγαπητά και ο θάνατος αδόκητος έρχεται να κόψη το νήμα της ζωής, το καθήκον αυτό γίνεται πιο θλιβερό.
‘Ο,τι κι αν πει κανείς, ό,τι κι αν γράψει κανείς για τον αγαπημένο μας Γιώργο θα είναι λόγια μόνο εγκωμιαστικά. Ήταν ο τέλειος σύζυγος, ο σωστός πατέρας, ο στοργικός παππούς, ο καλός φίλος, ο αγαπητός συνάδελφος κοινής αποδοχής. Ήταν ένας τέλειος άνθρωπος.
Ξεκίνησε από μια αγροτική οικογένεια που οι γονείς του με αξιοπρέπεια φρόντισαν τα πέντε παιδιά τους και τα έκαμαν σωστούς ανθρώπους και καλούς οικογενειάρχες.
Ο Γιώργος μικρός ξεκίνησε με μόνο εφόδιο το απολυτήριο του Δημοτικού Σχολείου του χωριού του και μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή, φοίτησε στο Τραμπάντζειο Γυμνάσιο Σιάτιστας. Με την αποφοίτησή του υπηρέτησε ως κληρωτός τη στρατιωτική του θητεία. στη Βέροια. Εργάστηκε στο Τ.Ε.Β.Ε. Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στην Γενική Τράπεζα, υποκατάστημα Βέροιας, από όπου πρόσφατα συνταξιοδοτήθηκε. Από όλη την επαγγελματική του ζωή, έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Αψεγάδιαστος από τους προϊσταμένους του, αγαπητός από τους συναδέλφους του και από όλους εκείνους που είχαν την χαρά και την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά.
Στη Βέροια γνωρίστηκε και ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου, με την Καλλιόπη Αν. Στάθη. Η ένωσή τους αποδείχθηκε ο καλύτερος συνδυασμός, φάνηκε ο αδαμάντινος χαρακτήρας τους. Ζούσαν αρμονικά, μέχρι τη μοιραία στιγμή, μια ήρεμη ζωή μέσα στα πλαίσια μιας σωστής οικογενειακής παράδοσης. Απέκτησαν δυο παιδιά τη Θεοδώρα, και το Νικόλαο, τα γαλούχησαν με τα νάματα της ελληνικής μας παράδοσης και τα προσέφεραν στην κοινωνία της Βέροιας σωστούς ανθρώπους και άριστους επιστήμονες. Αυτοί ακολουθώντας το πρότυπο των γονιών τους δημιούργησαν τις δικές τους οικογένειες.
Ο Γιώργος, πέρα από την επαγγελματική και οικογενειακή του προσφορά, με την όλη του συμπεριφορά, υπήρξε πρότυπο. Από όπου κιαν πέρασε άφησε γύρω του τις καλύτερες εντυπώσεις. Ήταν κοινωνικός, καλοσυνάτος, σοβαρός και μετρημένος, ολιγόλογος, σ’ όλες τις ενέργειές του κυριαρχούσε η λογική. Πάντα από τα χείλη του ακούγαμε λόγια σωστά, λόγια σοφά και μετρημένα. Αρκετές δεκαετίες συνεργαστήκαμε στο διοικητικό συμβούλιο της Εστίας Βοϊωτών – Δυτικομακεδόνων Ν. Ημαθίας. Ο Γιώργος υπήρξε ένας από τα ιδρυτικά μέλη της Εστίας και παρέμεινε μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Η προσφορά του και στον τομέα αυτό, ήταν μεγάλη Αφήνει πίσω του ένα μεγάλο κενό.
Αγαπημένε μας Γιώργο όλοι εμείς, οι συγγενείς, οι γνωστοί και οι φίλοι σου, που τόσο , μα τόσο πολύ θα μας λείψεις, ευχόμαστε, στην εξαιρετική οικογένειά σου την εξ Ύψους παρηγορία. Ο πανδαμάτωρ χρόνος ας απαλύνει τον ψυχικό τους πόνο.
Ας είναι απαλό το χώμα που σε καλύπτει και η μνήμη σου αιώνια.
Μιχαήλ Γ. Χατσιούλης.
