Τελικά, ο εκφοβισμός τον οποίο υιοθέτησε ως προεκλογικό σλόγκαν ο Σαμαράς, δεν έφερε το προσδοκόμενο αποτέλεσμα. Ο φιλήσυχος πολίτης απεχθάνεται την τρομοκρατία, όποια προέλευση κι αν έχει. Και συγχρόνως, απομακρύνεται από τους ανθρώπους που την χρησιμοποιούν ως όπλο πολιτικής επικράτησης.
Ο ίδιος ο Σαμαράς, εμπιστεύθηκε σε στέλεχος της παράταξής του την απογοήτευσή του από το αποτέλεσμα της καμπάνιας. «Δεν έπρεπε να εμπιστευθώ τους πολιτικούς μου συμβούλους».
Εγώ θα έλεγα, δεν έπρεπε να προσλάβει καν συμβούλους του είδους αυτού. Αποτελούν τα μόνιμα τρωκτικά που λυμαίνονται τους χώρους των υπουργείων και ροκανίζουν κρατικά κονδύλια, προσφέροντας επιβλαβείς ως επί το πλείστον υπηρεσίες. Και σίγουρα, κανείς από τους καλοταϊσμένους αυτούς ποντικούς, δεν υπενθύμισε στον τέως πρωθυπουργό πως οι χώρες διαθέτουν κονδύλια για να εξαλείψουν την τρομοκρατία και όχι να ενσπείρουν στους πολίτες τον φόβο.
Από την άλλη μεριά, ο συμπαθής τέως πρωθυπουργός, δεν αντιλήφθηκε πως ακόμη και ο πιο υπομονετικός γάιδαρος, έχει όρια αντοχής. Και πως όταν ξεπεραστούν οι αντοχές του, ή θα γονατίσει και δε θα ξανασταθεί στα πόδια του ή θα σπάσει τα χάμουρα και θα σπεύσει προς αναζήτηση άλλου αφεντικού.
Το ζήτημα όμως είναι άλλο. Το ζήτημα είναι αν η επιλογή του νέου αφεντικού γίνεται με σωφροσύνη και είναι η πρέπουσα. Και ακόμη, αν ο νέος αφέντης, ξελαφρώνοντας το σαμάρι, έχει εξασφαλισμένη τη διαβίωση του ζωντανού και τη διατήρηση του νοικοκυριού. Όπως κι αν έχει, να μην ξεχνάμε πως είμαστε η συνέχεια κάποιας ηρωϊκής γενιάς. Κι ακόμη, να θυμόμαστε κάπου-κάπου το θούριο του Ρήγα του Βελεστινλή, έστω και παραλλαγμένο:
«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια τρόϊκα και ευτελισμοί».
Να μην το παρατραβήξουμε, όμως. Γιατί τότε, μπορεί ο γάιδαρος να μη σπάσει τα χάμουρα. Θα τινάξει όμως σίγουρα τα πέταλα.
Επίκαιρος
