Ο Γιάννης Ναζλίδης εδώ και πολλά χρόνια διακριτός στα Πολιτισμικά δρώμενα της γενέτειρας Βέροιας, κάνει και φέτος την παρουσία του μ’ ένα βαρύτιμο ημερολόγιο του 2015.
Είναι πράγματι θαυμάσιο και εντυπωσιακό και τούτο το καινούργιο δημιούργημα του, στο οποίο όπως πάντα, αποκαλύπτεται ο πλούτος του ταλαντούχου χαρακτήρα του και οι κάθε φύσεως επιδόσεις του.
Πάντοτε βέβαια μακριά από την παράφωνη και κακόγουστη «κουλτούρα» που ενίοτε μας ταλανίζει.
Ο Γιάννης σκιαγραφεί, σκηνοθετεί, ζωγραφίζει και καταγράφει τους στοχασμούς του, τα οράματά του σε δύο όψεις: της εικόνας και του ήχου, των παλμών της καρδιάς του και της ψυχής του, έτσι απλά σε μια πρωτόγνωρη αισθητική γραμμή.
Ο ανήσυχος χαρακτήρας του, του υπαγορεύει να κυοφορεί και να δημιουργεί με μεράκι το εκκοκκιστήριο ιδεών μεγαλόπνοο στόχο ζωής του.
Στους στίχους του, σε κάθε σελίδα του ημερολογίου, ανταμώνουν με εικόνες, μελωδίες, χρώματα, μοιρολόγια και χαρμολύπες πάνω σ’ ένα «ανθοδοχείο» και διηγούνται την βόλτα της ζωής.
Οι στοχασμοί του, τα βιώματά του, συμπορεύονται στη ρότα του δημιουργού των πάντων και αναδύουν εκείνο το ρίγος που διατρέχει απρόσκλητα όχι την επιδερμίδα αλλά την ψυχή όπως σιγοαραδειάζει το στίγμα σε μια σελίδα του ημερολογίου του:
Ονειροανθοδοχείο
Μες το στενό οικόπεδο της ανθρώπινης σκέψης,
υπάρχει ένας μυστικός κήπος, ένα λαγούμι,
απ’ όπου δραπετεύουν τα αισθήματα, αυτά που είναι ικανά
να προκαλέσουν μια δίκη για τα “λειτουργικά αντικείμενα”,
τις κατσαρόλες, τις καρέκλες, τις χτένες, τα πολύφωτα, τις εταζέρες,
τα ράφια, τα χερούλια, τα κουζινικά, εκείνα όλα που απουσίαζαν
...απ’ τον καιρό που δεν είχαν εφευρεθεί ακόμη τα μαχαίρια,
που λέει ο Ελύτης.
Γι’ αυτό σα μοναστήρι είναι το ανθοδοχείο μου, όπου καλογερεύουν
χρυσάνθεμα και μια αποικία κυκλάμινων.
Τι πίστη έχει η Άνοιξη στα χρώματα, σκέφτομαι,
και πώς ζηλεύει το αγριοπούλι τον κόσμο της;
