Για σχεδόν δύο ώρες το δημοτικό συμβούλιο Βέροιας την Τετάρτη συζητούσε εκτός ημερήσιας διάταξης προτάσεις συμβούλων για την έκδοση ψηφίσματος κατά των πολιτικών της λιτότητας στην Ελλάδα. Δύο ήταν τα προτεινόμενα κείμενα και ως εκ τούτου πολλή η κουβέντα για το ‘πάντρεμα’ των δύο κειμένων, μαζί και οι διαφωνίες για το ύφος του ενός ή του άλλου. Σε κάθε περίπτωση, χαμένος ωφέλιμος χρόνος παραγωγής πραγματικής πολιτικής στη συνεδρίαση του κορυφαίου πολιτικού οργάνου. Η πορεία της χώρας έπρεπε να μας έχει διδάξει ότι η σύγχρονη πολιτική πρέπει να γίνεται στη βάση των έργων και όχι των λόγων. Πόσο μάλλον όταν τα λόγια αυτά είναι βασανισμένα κείμενα ψηφισμάτων… με αδιάφορο παραλήπτη.
Η παρατήρηση από την πλευρά μου, με όλο τον σεβασμό στο δημοτικό συμβούλιο, γίνεται με αφορμή τη δικαιολογημένη αντίδραση του προέδρου της Ένωσης Τουριστικών Πρακτόρων Απόστολο Εμμανουηλίδη, που επί δύο και πλέον ώρες περίμενε μάταια τη συζήτηση στο πρώτο θέμα της ημερήσιας διάταξης για την τουριστική προβολή (ξεκίνησε τρεις ώρες μετά την έναρξη της διαδικασίας). Την ίδια ώρα που χωρίς διαμαρτυρία περίμεναν στο ακροατήριο περίπου 20 πολίτες που είχαν σχέση με το 2ο θέμα, την ανανέωση των αδειών τους στη λαϊκή αγορά. Τη δουλειά τους δηλαδή.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, το δημοτικό συμβούλιο πρέπει να αποκτήσει ενεργό ρόλο στην ουσία και όχι στα λόγια. Με ιδέες και προτάσεις έργου και δράσης επί του πρακτέου, ώστε ο κάθε δημοτικός σύμβουλος -όλων των παρατάξεων- να γίνει γρανάζι μιας μηχανής παραγωγής μετρήσιμων αποτελεσμάτων για τον δήμο. Τα δε ψηφίσματα να περιοριστούν στα άκρως απαραίτητα, και να αποτελούν αντικείμενο μιας διαπαραταξιακής ομάδας που στο περιθώριο της συνεδρίασης θα συμφωνεί στις γενικές γραμμές ενός κειμένου, το οποίο θα έρχεται για τελική έγκριση μετά το τέλος της ημερήσιας διάταξης. Συνταγή δοκιμασμένη στα παλιά νομαρχιακά συμβούλια.
Κώστας Παναγιωτίδης
