Ο χορός κυκλικός. Μέθεξη αρχέγονη στους ήχους του ορφικού αυλού, του ζουρνά και του νταουλιού. Άλλοτε αργός και λυπητερός ο ρυθμός, άλλοτε γρήγορος και χαρούμενος. Μα πάντοτε περήφανος.
Κολλημένος στην στοργική αγκαλιά του πατέρα του ο πιτσιρικάς της φωτογραφίας μας ,αλλά με το κάλεσμα του ζουρνά του Βαγγέλη Ψαθά, του εγγονού του μεγάλου Βαγγέλη, που κάπου εκεί στα επουράνια θα παίζει με τον αυλό του στους χορευτές που έφυγαν από τη ζωή «Νιζάμικο» και « Παπαδιά», η πάλα βγήκε από το θηκάρι και τάραξε τον αέρα .Κινήσεις κοφτές, με πηδήματα στον αέρα, τέλεια, σχεδόν θεατρικά. Αγέρωχος και αθώος, σαν τα συνομήλικα μικρά του το 1822 που γαντζωμένα στις μανάδες τους βίωσαν την επανάσταση και το σκληρό ολοκαύτωμα στον βωμό της εθνικής μας ελευθερίας.
Μαζί με όλες τις Μπούλες και τις τέσσερις νύφες των μπουλουκιών, νοιώθουν και είναι κληρονόμοι των γονιδίων ενός σκληροτράχηλου και περήφανου πολιτισμού της Νάουσας, που πορεύεται στον κύκλο της ζωής και του θανάτου, της φθοράς και της ανάστασης.
«Ότι είπαμε εδώ να μείνουν» ομολογούν οι Μπούλες το βράδυ της Καθαράς Δευτέρας στην πλατεία Αλωνίων. Εν είδει εξομολογήσεως και συγχωρήσεως. Να γιατί το έθιμο τούτο είναι μοναδικό.Γεμίζει η ψυχή σου Ελλάδα. Βγαλμένη από τα βάθη της τρισχιλιετούς ιστορίας μας.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
