Το ταλέντο του Ιωσήφ το γνωρίζαμε πριν από την παράσταση ‘Μάρτυς μου ο θεός’. Στο τέλος της, απλώς, διακρίναμε την αλματώδη βελτίωση του γνωστού ηθοποιού, τη θαυμαστή ωριμότητα, τον αμιγή επαγγελματισμό του. Ο χειμαρρώδης Ιωσήφ Ιωσηφίδης γινόταν κάθε τόσο ένα με τον Χρυσοβαλάντη (δύσκολος… παίκτης!), τον χαρακτήρα του ρόλου του. Ο μικρός και φιλικός χώρος της Βέτλανς βοήθησε να μην χάσουμε σημείο της έκφρασης, της δύναμης, του ταλέντου. Μ’ αυτή την εξαιρετική απόδοση στον ρόλο, νιώθαμε πως αν το έργο ήταν πιο ‘πιασάρικο’, πιο εμπορικό ίσως, ακόμη θα χειροκροτούσαμε. Αλλά ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Αρκεί που χαρήκαμε ένα δικό μας παιδί να μας αγγίζει, να μας συγκινεί, να μας κάνει περήφανους.
Στη φωτογραφία μας ο Ιωσήφ με τον ‘κολλητό’ του ερασιτέχνη ηθοποιό (Ζήκος) Δημήτρη Πάζο, λίγο πριν την έναρξη της παράστασης.
