Με το πτυχίο στο χέρι φαίνεται ότι έχουν μείνει οι περισσότεροι πτυχιούχοι του τμήματος Φιλολογίας του Α.Π.Θ., σύμφωνα με το karfitsa.gr, καθώς ελάχιστοι είχαν την τύχη να εργαστούν επάνω σε αυτό που σπούδασαν. Από τη μια, η σωρεία των αποφοίτων κάθε χρόνο, καθώς μόνο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, διαθέτει άλλα δυο τμήματα, των οποίων οι πτυχιούχοι θεωρούνται φιλόλογοι (τμήμα Ιστορικού-Αρχαιολογικού και τμήμα Φιλοσοφικής-Παιδαγωγικής), και από την άλλη, η οικονομική κρίση που φέρνει την ολοένα και αυξανόμενη ανεργία, αναγκάζουν τους πτυχιούχους να ακολουθήσουν… έτερους δρόμους.
Σύμφωνα με κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς, κάθε χρόνο στο τμήμα της Φιλολογίας του Α.Π.Θ., ορκίζονται περίπου 260 άτομα, κι αν συνυπολογιστούν και οι απόφοιτοι των άλλων δυο τμημάτων, ο αριθμός ξεπερνά τους 700! Σε πανελλαδικό επίπεδο, υπάρχουν 19 τμήματα τα οποία «βγάζουν» νέους φιλολόγους κι έτσι ο αριθμός των πτυχιούχων που μετέπειτα θα εισαχθούν όλοι μαζί στους πίνακες με το γνωστό ΠΕ02, σπάει όλα τα ρεκόρ αγγίζοντας σχεδόν τους 5.000 πτυχιούχους σε ένα μόλις έτος! Ως εκ τούτου, είναι λογικό, οι περισσότεροι να στραφούν σε άλλους κλάδους, είτε σχετικούς με τη φιλολογία, είτε όχι και να εργαστούν σε τελείως διαφορετικούς κλάδους.
Ένας απ’ αυτούς και ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης, από το Αγγελοχώρι, που όπως δηλώνει ο ίδιος στο karfitsa.gr«αντί να καλλιεργώ τη γλώσσα… καλλιεργώ ροδάκινα»!
Ο Παναγιώτης ορκίστηκε το 2012 «βγάζοντας» τη σχολή σε 3,5 χρόνια, σπάζοντας το ρεκόρ, καθώς ο μέσος όρος της φιλολογίας είναι τα 4,5 χρόνια. Ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και αμέσως μετά βγήκε στην αναζήτηση εργασίας. Δυστυχώς μάταια. Ούτε αυτός στάθηκε τυχερός. Έτσι, στράφηκε στα… ροδάκινα, συνεχίζοντας την παράδοση της οικογένειάς του.
«Αποφοίτησα το 2012, πήγα φαντάρος και έπειτα έψαχνα δουλειά ως φιλόλογος. Μόνο αυτό δεν έγινα. Εξαιτίας της τραγικής κατάστασης που επικρατεί τόσο στον κλάδο μας, όσο και σε όλη την Ελλάδα, συνέχισα την οικογενειακή μας επιχείρηση που είναι τα χωράφια με τα… ζουμερά ροδάκινα. Ήδη και ως φοιτητής βοηθούσα την οικογένειά μου στα ροδάκινα, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα το συνέχιζα και ως πτυχιούχος. Αλλά και τι να κάνεις; Είμαστε μια άτυχη γενιά. Σταμάτησε ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, ο οποίος κάποτε φάνταζε σαν όνειρο. Ένας διορισμός! Τώρα, εν έτει 2015 μοιάζει περισσότερο με εφιάλτη γιατί και να διοριστείς, προφανώς σε κάποιο νησί ή σε παραμεθόριο, δεν μπορείς να ζήσεις με 700 ευρώ. Και να διοριζόμουν δηλαδή, δεν θα μπορούσα να πάω! Δεν έχω κάνει καν τα χαρτιά μου για αναπληρωτής, αφού ξέρω ότι προηγούνται άλλοι, με χρόνια αναμονής στην πλάτη τους! Σε φροντιστήρια και σε ιδιαίτερα, οι μισθοί είναι εξευτελιστικοί. Όταν κάνεις μάθημα και αμείβεσαι με 5 ευρώ, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει προοπτική. Μας την έχουν κόψει. Έτσι στράφηκα στη Νάουσα, στο χωριό μου το Αγγελοχώρι, στους κάμπους και στα ροδάκινα. Είναι πολύ δύσκολη δουλειά, αλλά την αγαπώ και οικονομικά είμαι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Πάντα έχω στο μυαλό μου τη φιλολογία, που έχει γίνει πλέον ένας… ευσεβής πόθος. Μακάρι να αλλάξουν τα πράγματα και να μπορέσω κάποτε να διδάξω», αναφέρει ο Παναγιώτης.
