«Έχω στην αίθουσα αυτή από το 1977, τέτοια συμπεριφορά δεν έχω συναντήσει…»
Μ’ αυτή τη φράση επιχειρηματολόγησε πριν λίγες μέρες στη Βουλή ο πρόεδρος της Ν.Δ. και πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, θέλοντας να ενισχύσει την άποψη ότι η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν κάνει καλά τη δουλειά της.
Ανεξαρτήτως αν συμφωνεί κάποιος με την επισήμανση Σαμαρά για την πρόεδρο, το ζήτημα που εξάγεται είναι το αν έκανε καλά τη δουλειά του ο Αντώνης Σαμαράς. Από το 1977 στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, σημαίνει 38 χρόνια συνεχούς θητείας (αν και στα τελευταία χρόνια, αυτά της πρωθυπουργίας του, σπανίως έκανε την εμφάνισή του στη Βουλή). Κι αν σκεφτεί κανείς ότι κάθε εργαζόμενος αναζητά το αργότερο την 35ετία για να βγει στην πολυπόθητη σύνταξη, αναρωτιέμαι ποιο είναι εκείνο το… συστατικό που δεν επιτρέπει σε μεγάλο αριθμό πολιτικών να μην επιδιώκουν την έξοδο από την πολιτική, κυρίως όμως από τα βουλευτικά έδρανα. Μήπως η προσφορά στον τόπο; Ως φράση μπορεί να ισχύει, ως αποτέλεσμα ουδόλως, αν κρίνουμε από τα όσα πέτυχαν όλοι όσοι κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια. Αυτή τους την πολιτική ανικανότητα πληρώνουμε σήμερα.
Για να μην αδικήσω μόνο τον Αντώνη Σαμαρά, αντίστοιχες σκέψεις ισχύουν και για δύο ακόμη πρώην πρωθυπουργούς. Τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου. Με τον πρώτο να συνεχίζει μέχρι και σήμερα ως απλός βουλευτής από το 2009, ωσεί παρών στη Βουλή (ειδικός στα… χαλαρά ‘πηγαδάκια’!) και στα πράγματα του τόπου, χωρίς ούτε μία ηχηρή και χρήσιμη παρέμβαση πρώην πρωθυπουργού, παρά το ότι αρκετοί τον θεωρούν ακόμη αξιόπιστη επιλογή. Και τον δεύτερο όντας βουλευτή την προηγούμενη περίοδο, τότε που διέσχιζε τους αιθέρες και τις θάλασσες του πλανήτη για διαλέξεις και σεμινάρια, ωσεί παρών κι αυτός τότε από τη Βουλή και τα προβλήματα της εποχής. Εκλεγμένοι βουλευτές με ιστορικά ονόματα, κατά τα άλλα, πειθήνια όργανα λέω εγώ των ηγεσιών τους, προφανώς για να μην χαθεί το χρυσό έδρανο. Ίσως και η κότα με τα χρυσά αβγά.
Κώστας Παναγιωτίδης
