Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα, Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας μέρα,
αφορμή του σημερινού προβληματισμού, τον οποίο σας μεταφέρω, υπήρξε η απορία του μικρού Μητσάρα: "ρε μπαμπά, αφού ο Χριστούλης έκανε θαύματα και βοηθούσε τους ανθρώπους, γιατί Τον σταυρώσανε;". Δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη και ήρθε ο "κεραυνός" του μεγάλου: "μην πεις τίποτα. Δεν δικαιούσαι να ομιλείς. Τον σταυρώνεις κάθε μέρα, κάθε στιγμή"!
Απλά ψέλλισα: "κάνε παιδιά να δεις καλό"!
Πρώτα-πρώτα, φίλοι μου, να ξεκαθαρίσουμε ένα ζήτημα: ο πληκτρολογών δεν είναι, ούτε θεολόγος, ούτε ιεροκήρυκας. Ένα απλό, παχουλό ανθρωπάκι είναι, το οποίο όμως, έχει το δικαίωμα να προβληματίζεται πάνω σε διάφορα θέματα, … ακόμη τουλάχιστον!
Και επειδή είμαι σίγουρος πως ήδη αρνάκια και κατσικάκια ονειρεύεστε, για να μην σας στεναχωρήσω πολύ, δεν θα ισχυριστώ ότι κάθε ημέρα σταυρώνουμε Τον Χριστό μας, αλλά σας καλώ να προβληματιστούμε: εάν τώρα, αυτή τη στιγμή ερχόταν ο Κύριός μας, κάτω στη γη, εμείς τι θα κάναμε. Θα φωνάζαμε "άρον , άρον σταύρωσον Αυτόν" ή όχι;
Η απάντηση πιστεύω είναι προφανής, αλλά "ας την ψάξουμε" λίγο περισσότερο.
Λοιπόν, φίλοι μου,
ο Χριστός μας θα ερχόταν και θα Παρατηρούσε ένα κόσμο γεμάτο αδικία, μία παρηκμασμένη κοινωνία αποτελούμενη από φοβισμένα ανθρωπάκια που το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η ζωούλα μας και το ύψος των μετοχών. Θα Έβλεπε ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα να συνδιαλέγεται με τοκογλύφους που στραγγαλίζει καθημερινά την πατρίδα μας. Ένα σύστημα που μας κουνάει και το δάχτυλο. Θα Έβλεπε, δηλαδή, τους ηθικούς και όχι μόνο, αυτουργούς της κατάντιας της χώρας μας, να κομπάζουν και να υπερηφανεύονται, για το "καλό" που μας έχουν κάνει!
Παντού θα συναντούσε ανθρώπους που παριστάνουν τους ευσεβείς, τους οραματιστές, τους δικαίους, τους εναρέτους, να κάνουν μεγάλους σταυρούς και επιδεικτικές μετάνοιες, να σηκώνουν ψηλά τα χέρια τους, να μετακινούνται μια από δω, μια από κει, και πάλι μετάνοιες και να ψιθυρίζουν, στις δε συζητήσεις τους να κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα.
Θα Παρατηρούσε έναν κόσμο που διοικείται από άρχοντες που ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους εξουσία και όχι για την εξυπηρέτηση του λαού, από νόμους και αποφάσεις που λαμβάνονται από μεγάλους διεθνείς οργανισμούς, καλυμμένες από ωραία ανθρωπιστικά συνθήματα και λόγια, οι οποίες εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα και όχι τους λαούς.
Και παρατηρώντας όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα, τι θα έκανε ο Χριστός μας; Δεν θα πήγαινε έξω από το ναό της Δημοκρατίας και θα φώναζε:
αλίμονο σε εσάς που νομοθετείτε βαριά και δυσβάστακτα φορτία, και τα θέτετε πάνω στους ώμους των ανθρώπων,
αλίμονο σ’ εσάς, οδηγοί τυφλοί, που διυλίζετε το κουνούπι, αλλά καταπίνετε την καμήλα,
αλίμονο σ’ εσάς γιατί καθαρίζετε το απέξω του ποτηριού και του πιάτου, ενώ από μέσα είναι γεμάτα από αρπαγή και ακράτεια,
αλίμονο σ’ εσάς, γιατί μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά από μέσα είναι γεμάτοι από οστά νεκρών και από κάθε ακαθαρσία. Έτσι κι εσείς απέξω βέβαια φαίνεστε στους ανθρώπους δίκαιοι, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι υποκρισία και ανομία,
αλίμονό σας, φίδια, γεννήματα οχιάς, πώς θα ξεφύγετε την τελική κρίση και την κόλαση;
Και ενώ θα έλεγε όλα αυτά, ταυτόχρονα θα Συνομιλούσε με τον ζητιάνο, τον κουρελή, τον πεινασμένο, την πόρνη, τον ληστή, τον … και η πολιτική και θρησκευτική εξουσία θα έμεινε αμέτοχη;
Όχι, φίλοι μου, θα γινόταν ότι και τότε. Θα επευφημούσαμε τον Χριστό μας, αλλά μετά από λίγες ημέρες, ο ενθουσιασμός μας θα μεταβαλλόταν σε οργή και θυμό. Μετά από μικρό διάστημα θα ζητούσαμε την καταδίκη Του.
Η μόνη διαφορά με το τότε, είναι ότι οι υποκριτές και οι Φαρισαίοι ήταν μερικές χιλιάδες, ενώ τώρα είναι εκατομμύρια.
Ο Χριστός μας δεν θα έλεγε οκτώ φορές την λέξη ουαί, αλλά χιλιάδες.
Εάν τώρα φίλοι μου, επαναστατήσουμε με τον εαυτό μας, όπως είπαμε την προηγούμενη φορά, τότε θα μπορέσουμε και εμείς να βροντοφωνάξουμε:
Ουαί υμίν βολεμένοι και ξεδιάντροποι!
Ουαί υμίν έμποροι του ανθρώπινου πόνου!
Ουαί υμίν έμποροι της ανθρώπινης δυστυχίας!
