Πρώτη φορά στη συγγραφική μου διαδρομή δεχόμουν τέτοια κατραπακιά. Ο ένας πίσω από τον άλλον οι πιστοί αναγνώστες της στήλης αυτής, με σταματούσαν καθ’ οδόν για να με επαναφέρουν στην τάξη, αναφερόμενοι στο ποδοσφαιρικό χρονογράφημά μου της περασμένης Τετάρτης.
Ο πιο ήπιος καταλογισμός αναφερόταν στη λεζάντα της φωτογραφίας και στη λίστα των ποδοσφαιριστών:
«Χάθηκαν στο δρόμο τα μικρά τους ονόματα; Γιατί να μη γράψεις ότι ο Πατρώνας ήταν Τάκης, πως ο Πορφύρης ήταν ο Μιλτιάδης; Και ποιός ήξερε πως Τσισμανίδης ήταν ο ηρωικός Κωστής, ο βράχος της ομάδας; Και το Νίκο τον Κασνάκη τον βιρτουόζο ποδοσφαιριστή; Γιατί τον ξέχασες;».
Άλλοι στάθηκαν επικριτικά σε κάποιες παραλείψεις ιστορικών γεγονότων:
«Δεν ήξερες ότι και τον Ερμή τον διέλυσε η Μεταξική δικτατορία το 1939; Περιέπεσε κι αυτός σε αδράνεια, έλεγε το σκεπτικό της απόφασης. Τον επανίδρυσαν το 1949 κάποια στελέχη μιας εργατικής ένωσης. Και όχι μόνο αυτά…».
Το πιο… γλυκό ψεγάδι μου το καταλόγισε κάποιος «ζαχαροπλάστης»!
«Δεν τα ξέρεις καλά. Την πάστα τους την έτρωγαν στου Πράπα οι παίκτες του Βερμίου. Οι ποδοσφαιριστές του Ερμή, όταν νικούσαν, ανέβαιναν στην πλατεία στο Λουξ του Παπαγιαννούλη. Απολάμβαναν το γλυκό τους εκεί, μέσα στο κοσμικό περιβάλλον του ζαχαροπλαστείου, στρογγυλοκαθισμένοι με τις ώρες στα κομψά τραπεζάκια του ζαχαροπλαστείου που τις Κυριακές δεν ήταν ποτέ άδεια.
Την πιο μεγάλη ψυχρολουσία τη δέχθηκα όταν ο αθλητικός συντάκτης του «ΛΑΟΥ» με περιεργάστηκε με οίκτο:
«Καλά, γιατί δε ρώτησες το Γαλανομάτη; Νομίζω πως είστε φίλοι από χρόνια… Στο κάτω-κάτω, πέντε βιβλία έβγαλε με την ιστορία του ποδοσφαίρου στη Βέροια…».
Πέντε βιβλία! Και εγώ που χρόνια τώρα έμεινα στα δύο! Ήμουν ασυγχώρητος.
Παρηγορήθηκα όταν διαπίστωσα πως οι τρεις τελευταίοι τόμοι παρουσιάστηκαν στο κοινό της Βέροιας κατά το διάστημα που εγώ απουσίαζα σε μακροχρόνια επίσκεψή μου στην Κύπρο.
Θέλοντας να επανορθώσω, βρέθηκα χθες στην Αντωνίου Καμάρα, έξω από τα γραφεία της «ΒΕΡΟΙΑΣ». Ανέβηκα μία-μία τις σκάλες της οικοδομής. Στο τέρμα της σκάλας του δευτέρου ορόφου, μια πορτούλα με οδήγησε απ’ ευθείας σ’ ένα μικρό, συμπαθητικό δωμάτιο. Ο συγγραφέας με το ανεκτίμητο για τη Βέροια και για τον αθλητισμό της έργο, με περίμενε.
Τα είπαμε επί δύο σχεδόν ώρες. Και πραγματικά, είχαμε να πούμε πολλά.
Πριν φύγω με δώρισε τους τρεις τόμους του καινούργιου του βιβλίου, με μια θερμή και εγκάρδια αφιέρωση: «Στον Ορέστη Σιδηρόπουλο που με τιμά με τη φιλία του».
Κατεβαίνοντας τις σκάλες αναρωτήθηκα; Ποιός τιμά ποιόν;
Ο.Σ.
