Είμαι στη δυσάρεστη θέση να συμφωνήσω με τον Αντώνη Σαμαρά, τον επί 38 χρόνια μόνιμο κάτοικο των εδράνων της Βουλής, που ακόμη δεν έκανε την αυτοκριτική του και δεν ξεπέζεψε το άλογο της πολιτικής του καριέρας. (Πρέπει να είναι συμφέρουσα ’δουλειά’ η πολιτική για να μην θέλει κανείς να συνταξιοδοτηθεί…)
«Με… ουάου δεν βάφονται αβγά», είπε ο πρόεδρος της Ν.Δ. στην TV. Κι έχει δίκιο. (Αν κι ο ίδιος με… ουάου ήθελε να μας βγάλει από το μνημόνιο πριν λίγους μήνες…)
Ούτε καν τρεις μήνες μετά την εκλογή της η πολλά υποσχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα ακροβατεί μεταξύ φθοράς και… αφασίας. Έχει αλλάξει δραματικά την ατζέντα της διαπραγμάτευσής της με τον λαό, ο οποίος ήδη έχει αρχίσει να κάνει λογισμούς και υπολογισμούς σε δραχμές. Αν αυτό είναι στο σχέδιο του πρωθυπουργού για πίεση των εταίρων, πάω πάσο. Αλλά είναι; Ή απλώς είναι άλλα λόγια να (μην) αγαπιόμαστε;
Καλή η διαπραγμάτευση, αλλά στο τέλος όλες οι τοιούτες καταλήγουν σε έναν συμβιβασμό. Με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Θα χαιρόμασταν να πούμε ότι στη διαπραγμάτευση αυτή εμείς είμαστε οι ισχυροί. Δεν είμαστε. Συνεπώς, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα κάνουμε τις περισσότερες υποχωρήσεις. Το γνωρίζουμε.
Η κυβέρνηση οφείλει να αποκτήσει ενιαία γραμμή στο εσωτερικό της και να αναζητήσει το τέλος αυτού του επίφοβου ταξιδιού. Ακόμη και σήμερα διαθέτει τη στήριξη του ελληνικού λαού, που δεν θέλει να γυρίσει στους πίσω. Ωστόσο, όσο η κατάσταση είναι ασαφής και το ταξίδι τρικυμιώδες, η ζάλη, η ασθένεια και οι κίνδυνοι των αγορών, των επιχειρηματιών, των καταναλωτών και όλων των πολιτών θα είναι δεδομένοι. Πόσο μάλλον όταν το καράβι φαίνεται ότι πάει προς τα βράχια.
Κώστας Παναγιωτίδης
