Στο προηγούμενο σημείωμά μας ασχοληθήκαμε με την κατηγορία των μαθητών εκείνων, που η μαθησιακή τους απόδοση κρίνεται ελλιπής, τους «αδύνατους», όπως επικράτησε να λέγονται, καθώς και τους πολύ άτακτους και ζωηρούς, που είναι πολύ εύκολο να μεταβληθούν σε γόνιμο φυτώριο του bullying, αν δεν τους προσέξουμε.
Με την ευκαιρία αξίζει να μας απασχολήσει για λίγο ένα συναφές παιδαγωγικό θέμα που «εκ πρώτης όψεως» δε φαίνεται πολύ σοβαρό. Είναι όμως.
Πρόκειται για τον τρόπο ενημέρωσης των γονέων αυτών των μαθητών από μέρους των εκπαιδευτικών.
Ο εκπαιδευτικός με την απώτερη σκέψη ότι αυτοί οι μαθητές τον κουράζουν, τον εκνευρίζουν και, κυρίως, «του χαλούν την τάξη του», εκφράζει, πιθανόν χωρίς να το συνειδητοποιήσει, όλη του την αγανάκτηση και την απογοήτευση με λόγια πολύ απαξιωτικά για το μαθητή στο γονιό του. Ο γονιός, που δεν αποκλείεται να έχει επίγνωση της κατάστασης, φεύγει από το σχολείο ντροπιασμένος, μειωμένος, εξουθενωμένος, και δεν ξαναγυρίζει σ’ αυτό, γιατί πιστεύει πως θ’ ακούσει πάλι τα ίδια.
Δε λέμε ασφαλώς ότι θα πρέπει να λείψει η αντικειμενική ενημέρωση, η πληροφόρηση του γονιού από το δάσκαλο του παιδιού του για τις επιδόσεις ή το ήθος του. Αυτό να γίνει, αλλά μ’ έναν τρόπο τέτοιο που δεν θα τον πληγώσει. Ακόμα κι εκείνοι οι γονείς που έχουν πλήρη γνώση της θλιβερής κατάστασης του παιδιού τους, υποφέρουν αφάνταστα όταν την ακούν να εκτίθεται σκληρά, ψυχρά, «αντικειμενικά», απερίφραστα από μέρους του δασκάλου.
Ας είναι λοιπόν, όσο γίνεται, πιο μετριοπαθής ο εκπαιδευτικός, βρίσκοντας να επαινέσει και κάποιες θετικές πλευρές του μαθητή, έστω κι αν αυτές είναι ασήμαντες, ανάξιες λόγου.
Ένας ακόμη τρόπος που θα βοηθήσει πολύ να ξεπεράσουν οι μαθητές την εκδικητικότητα που παρατηρείται στο σχολείο, είναι η υπενθύμιση από τους εκπαιδευτικούς, τους διευθυντές των σχολικών μονάδων και τους γονείς να μη βλέπουν T.V. για πολλές ώρες.
Κι ο πιο απλός κι ανίδεος πολίτης καθημερινά διαπιστώνει ότι η ελληνική Τ.V. βρίθει από σκηνές, έργα ή διαφημίσεις βίας σκληρότητας και ανηθικότητας. Όλοι επίσης σήμερα γνωρίζουν λίγο πολύ ότι το παιδί υιοθετεί από τη φύση του (είναι φωτογραφική μηχανή και μαγνητόφωνο!) τέτοια πρότυπα και, σύμφωνα με την «κοινωνική μάθηση» (Bandura), μέσα από το μηχανισμό μίμησης και ταύτισης την εκδηλώνει σε οποιαδήποτε περίσταση, τη μιμείται.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Ανδρέα Λούμπιτς, του 28χρονού συγκυβερνήτη του αιρ-μπας της Λουφτχάνσα, που εσκεμμένα οδήγησε στο θάνατο 149 άτομα. Είπανε ότι είχε παρακολουθήσει τηλεταινία πτώσης αεροπλάνου από καταθλιπτικό πιλότο, που είχε εφαρμόσει πανομοιότυπα τον ίδιο τρόπο που εφάρμοσε και αυτός. Απόλυτη σύμπτωση ή φαινόμενο μιμητισμού;
Καιρός πλέον η πολιτεία να βάλλει, επιτέλους, κάποια φίλτρα ελέγχου στις προβολές της T.V. Καιρός όμως και η κοινωνία μας ν’ αλλάξει ρότα πλεύσης, να σταματήσει να θέλει τα παιδιά πειθαρχημένους καταναλωτές και αυριανούς χειραγωγήσιμους ψηφοφόρους και όχι ελεύθερες και ανεξάρτητες προσωπικότητες.
